''Flying on a note'' playlist, Thursday 11-11-10 @ Tripradio.gr

Μετά από σχεδόν δύο (2) συναπτά έτη διαρκούς παρουσίας στον tripradio.gr, θυμήθηκε ο host ότι μια μουσική εκπομπή και ένα μουσικό blog μπορούν με περισσή ευκολία να συνδυαστούν...

Καλωσορίστε με τις δέουσες εξάρσεις θαυμασμού λοιπόν την νέα και αναμφισβήτητα καθυστερημένη κατηγορία αναρτήσεων. Κάθε εβδομάδα θα ανεβάζουμε την playlist των τραγουδιών που ο υποφαινόμενος επέλεξε για την πιο πρόσφατη εκπομπή του. Για την Πέμπτη 11-11-10 λοιπόν, όπου η εκπομπή σημειωτέον ήταν θεματική με τραγούδια σχετικά με τον δρόμο, είχαμε τα εξής (με την σειρά που ακούστηκαν):


Puressence - Street lights

Gaslight Anthem, The - The Diamond Church Street Choir

Morrissey - On The Streets I Ran

Guided By Voices - The Main Street Wizards

Ocean Colour Scene - Fell In Love On The Street Again

Murder By Death - On The Dark Streets Below

Afghan Whigs, The - Dark End of the Street

Clash, The - The Street Parade

Manic Street Preachers - Motorcycle Emptiness

Rage Against The Machine - Street Fighting Man

Cure, The - Fascination Street

Madrugada - Stories from the streets

Gutter Twins, The - Front Street

Lanegan, Mark - One Way Street

Walkabouts, The - These Proud Streets

MC5 - Shakin Street

Stooges, The - Down on the street

Doors, The - Love Street

Kinks, The - Dead End Street

Dan Auerbach (The Black Keys) - Street Walkin'

Van Morrison - Streets Of Arklow

J.J. Cale - Cherry Street

Simon & Garfunkel - Bleecker Street

Peebles, Ann - One way street

Buckley, Tim - Pleasant Street

Waits, Tom - Gun Street Girl

Louis Prima - Basin Street Blues

Randy Crawford - Street Life

Dylan, Bob - Senor (Tales of yankee power)

Springsteen, Bruce - Streets Of Philadelphia



Και έχει και συνέχεια. Από την επόμενη εβδομάδα (λογικά) θα υπάρχει και η δυνατότητα να ανεβαίνουν οι εκπομπές ηχογραφημένες.

Ευχαριστούμε για την προσοχή και την ακρόαση...

A few city-songs...

Το πρωί αυτή που θα με πάρει απ’ το χέρι θέλω δεν θέλω (συνήθως το δεύτερο), το βράδυ ερωμένη, εραστής, παλιός φίλος, εκνευριστικός αδερφός. Θόρυβοι, κούραση, λεωφορεία, απογοήτευση, στάση για διάλειμμα, σινεμά στα σωθικά της, ραντεβού σε μια απ’ τις πλατείες της, συναυλία απ’ τη μια άκρη της στην άλλη, οι δρόμοι νωποί απ’ την βροχή, περιμένω το μετρό με τα ακουστικά στ’ αυτιά, να παίζει η εκπομπή «Inner city blues» του Θ. Μήνα...

12 (τόσα θα είναι από δω κι έπειτα) σκόρπια (τέτοια ήταν πάντα), για την πόλη μας, όποια κι αν είναι αυτή, ακόμα και κάποια στην οποία βρεθήκαμε κάποτε για λίγες ώρες και την κρατάμε για πάντα...

1. Mark Lanegan – Hit the city

Είπα σε ένα ποστ να μην αναφέρω καν τον Dylan, αλλά πέφτω σ’ συτόν εδώ. Πλέον οι πιθανότητες να αναρτήσω κάτι και να μην αναφέρω έναν από τους δυο ανέρχονται (με πρόχειρους υπολογισμούς, στο γόνατο τελείως) στο 6,3%. Από την τελευταία του σόλο δουλειά, το «Bubblegum» του 2004 (πώς γίνεται να εμφανίζεται σε μια – δυο δουλειές τον χρόνο και να έχει να βγάλει δικό του 6 χρόνια...), ένα πραγματικό blues της πόλης. Δώστε βάση και στα μοναδικά δεύτερα φωνητικά της PJ Harvey...

2. Bright Eyes – The city has sex

Απ’ την εποχή του μεγάλου γκρουπ του Conor Oberst (1998, «Letting off the happiness»), εδώ μας λέει για ένα βασικό συστατικό της πόλης. Τώρα, ή δεν είχε τι να πει, ή είχε καεί η γούνα του σε κάποιο χωριουδάκι της αμερικάνικης ηπειρωτικής μεθορίου. Το κομμάτι πάντως από αυτά που κράτησαν την americana ζωντανή.

3. The Last Drive – Blue city shores

Δέκα χρόνια νωρίτερα, οι δικοί μας Last Drive είχαν ήδη ξεκινήσει την πορεία τους, εδώ με έναν από τους καλύτερους δίσκους τους (1988, «Heatwave»). Μουσική, στίχος και τίτλος απόλυτα σχετικά και αληθινά.

4. Bruce Springsteen – Atlantic City

Άντε να περιγράψεις τώρα το κομμάτι αυτό, τον δίσκο αυτό («Nebraska», 1982), και όλα αυτά που έχουν κρεμαστεί πάνω του... «Put your make-up on, make yourself pretty, and meet me tonight in Atlantic City…».

5. New Model Army – Mambo queen of the Sandstone City

Όταν πρωτοξεκινάει το κομμάτι της συμπαθέστατης παρέας του Mr. 47 δόντια Justin Sullivan μάλλον σκέφτεσαι ότι έχεις μπερδευτεί και αντί για New Model Army έβαλες Calexico. Εν συνεχεία όμως επανέρχοται στις γνωστές και πάντα καλοδεχούμενες grunge-οειδείς μελωδίες (και είναι και Άγγλοι). Από το περσινό «Today is a good day».

6. Death In Vegas – Neptune city

Η από τις πιο αδικημένες μπάντες στην ιστορία, με ήδη ένα όνομα πόλης (και τι πόλης!) σαν συνθετικό του ονόματός τους, έγραψαν εδώ έναν ύμνο για την «Πόλη του Ποσειδώνα». Να κάνουμε κανέναν παραλληλισμό ή να το αφήσουμε καλύτερα (πώς είπαμε ότι θα λεγόταν κανονικά η Αθήνα αν στους κατοίκους της άρεσε περισσότερο το δώρο του Ποσειδώνα απ’ της Αθηνάς; Γι’ αυτό να τον βόλεψαν με τον ναό του Σουνίου; Τέλος μαθήματος μυθολογίας, μην παρεξηγηθώ κιόλας...);

7. U2 – City of blinding lights

Έλα τώρα, σταματήστε τα «τι ασχολείται ακόμα μ’ αυτούς» κλπ. Δε λέω, έχουν δώσει κάθε δικαίωμα εδώ και τουλάχιστον 15 χρόνια, αλλά είναι και λίγο μόδα να τους βρίζει κανείς. Και οι Έλληνες είμαστε και πολύ επιρρεπείς σε τέτοιες μόδες. Μάλλον το τελευταίο κομμάτι U2 της ιστορίας τους, από το «How to dismantle an atomic bomb» του 2004. Και πραγματικό τραγούδι πόλης.

8. Woody Guthrie – Ramblin’ round your city

Από τους πρώτους διδάξαντες στην δημιουργία τραγουδιού και φυσικά από τις μεγάλες επιρροές ανθρώπων σαν τον Dylan, ένα ωμό και ακατέργαστο folk blues από τη δεκαετία του 40 για τις άσκοπες και μάταιες βόλτες και κύκλους, που γυρνάς εκεί απ’ όπου ξεκίνησες μην έχοντας λύσει αυτά που σε οδήγησαν να τις κάνεις...

9. Iron and Wine – Peace beneath the city

Από τα συνήθη διαλεχτά τραγούδια του Sam Beam, αρπάζω χωρίς τύψεις ακόμα ένα. Κι αυτό με απόλυτη συνάφεια τίτλου και ύφους. Αυτή η μπάσταρδη ηρεμία που μονίμως νομίζουμε ότι εκτείνεται πέρα από την πόλη, μακριά από εκεί που βρικόμαστε... Απ’ το «The Shepherd’s dog» του 2007.

10. Neil Young – Crime in the city (Sixty to zero pt.1)

Ένα ακόμα που δεν περιγράφεται, μαζί με το από πάνω του μπος... Κομμάτι, δίσκος («Freedom», 1989). Το μεγάλο come back του παππού, που ξεκινάει με μια ιστορία από εκείνες που σκαρώνει στο φτερό και μας συναρπάζουν για μια ζωή. Ο γράφων κάποτε είχε κάνει ραδιο-φονικό demo που ξεκίναγε με το τραγούδι αυτό...

11. Cowboy Junkies – From hunting ground to city

Τα γνωστά όμορφα ταξίδια που μας υποβάλλουν συχνά τα αδέρφια Timmins απ’ τον Καναδά. Από ένα αγαπημένο άλμπουμ που ίδρωσα να βρω, το «One soul now» του 2004. Προτείνεται για διαδρομή στους σκοτεινούς και κρύους δρόμους της πόλης, έπειτα από βαριά ήττα σε πολλαπλά επίπεδα...

12. The Organ – Memorize the city

Από τον Καναδά και το κλείσιμο. Από τα κορίτσια μας (που πολύ θα με βοηθούσε κάποιος αν μου έλεγε αν υπάρχουν ακόμα ή διαλύθηκαν και μην ψάξετε σε γνωστές πηγές γιατί έχω έτοιμη απάντηση για να τις διαψεύσω) και το μοναδικό «Grab that gun» του 2004, μνημονεύουμε την πόλη, όποια πόλη κάνει τον καθένα να νιώθει καλύτερα μνημονεύοντάς την.

A few day-songs

Δευτέρα πρωτοοδήγησα, Τρίτη έδωσα το τελευταίο μάθημα στη σχολή, Τετάρτη έμαθα ότι πέρασα το τελευταίο μάθημα στη σχολή (με 5 φυσικά), Πέμπτη πρωτομέθυσα για τον πρώτο μου μεγάλο έρωτα, Παρασκευή απλά είναι Παρασκευή, Σάββατο γεννήθηκα (...), Κυριακή ήθελα πάντα κάτι να την ξορκίσω. Και πολλά πολλά άλλα τις παραπάνω μέρες, πού να θυμάμαι;

Ένα τραγούδι για κάθε μέρα της εβδομάδας, αυτού του σετ ωρών και πλέον τόσο τυποποιημένων διαδικασιών... Υπενθυμίζω ότι η εβδομάδα ξεκινάει την Δευτέρα, σε αντίθεση με θρησκευτικές και όποιες άλλες δοξασίες που την θέλουν να αρχίζει Κυριακή. Το φαντάζεστε πρώτη μέρα δουλειάς να ήταν η Κυριακή, ή στην έκφραση «από Δευτέρα» να κάναμε την ίδια αντικατάσταση; Και μην ακούσω απορίες του τύπου «γιατί αυτό το αφιέρωμα δεν έχει 15 τραγούδια;», ναι;

1. The Mamas and the Papas – Monday, Monday

Η εβδομάδα ξεκινάει το 1966, με το ντεμπούτο άλμπουμ της παρέας του μαέστρου John Phillips «If you can believe your eyes and your ears» και το πανέμορφο «Monday, Monday». Τα μελένια τους φωνητικά είναι ό,τι ακριβώς πρέπει για το άγαρμπο ξεβόλεμα, το «δεν θέλω να πάω σχολείο» ξύπνημα της κάθε Τσαγκαροδευτέρας – The shoemaker’s Monday (πλην της Καθαράς και του Πάσχα). Το «Blue Monday» των New Order, παρόλο που αποτελεί την καλύτερή τους στιγμή, παραείναι μπιτάτο για το παραπάνω περιγραφόμενο ξύπνημα, του οποίου σαν μουσική επένδυση απορρίφθηκαν και οι Happy Mondays λόγω ονόματος προφανώς! Εξ άλλου, διερευνάται ενδελεχώς η σχέση των Mamas and the Papas με ένα άλλο σύγχρονο και αξιόλογο γκρουπ, εκείνο των Sons and Daughters...

2. The Moody Blues – Tuesday afternoon

Μια χρονιά αργότερα η εγγλέζικη παρέα και low profile της ψυχεδέλειας βγάζει το δεύτερό της άλμπουμ «Days of future passed», μέσα απ΄το οποίο ακούμε για το απόγευμα της Τρίτης. Τέλεια υπόκρουση προσωπική, για ένα απόγευμα Τρίτης που άλλαξε την ζωή μου για πάντα... Ευχαριστώ τους τότε εμπλεκόμενους, είτε κατάλαβαν τι έκαναν είτε όχι (στη δεύτερη περίπτωση τους ευχαριστώ περισσότερο)!

3. Simon & Garfunkel – Wednesday morning 3 a.m.

Μέση της εβδομάδας (οι σοφοί Γερμανοί την λένε Mittwoch, Mitte = μέση, Woche = εβδομάδα, μια χαρά τα πάω 17 χρόνια μετά), σε λίγες ώρες θα έχει γείρει η πλάστιγγα και θα αρχίσουμε να μετράμε αντίστροφα. Ξημερώματα Τετάρτης με το πρώτο άλμπουμ των ακρογωνιαίων λίθων της φολκ, σιαμαίων Paul Simon και Art Garfunkel, το ομώνυμο με τον παραπάνω τίτλο του 1964. Φαντάζομαι να ακούω την ώρα εκείνη τις αιώνιες φωνές τους, και έξω να βρέχει... Και αμέσως μετά να σκέφτομαι ότι το βράδυ έχει Champion’s League...

4. David Bowie – Thursday’s child

Από τις ήρεμες πλέον περιόδους του Δούκα, αφού ηρέμησε και άραξε και με το γνωστό σύμπαν να είναι χρόνια πια δικό του, μέσα από το «Hours» του 1999 μας τραγουδάει για το Παιδί της Πέμπτης, σε χαλαρούς, γλυκούς τόνους και με όμορφα γυναικεία φωνητικά. Χαλαρώνουμε κι εμείς γιατί από αύριο αρχίζουν τα «ζόρια»...

5. Minus 5 – The forgotten Fridays

Με καθαρά συκώτια και πνευμόνια από την υπόλοιπη εβδομάδα (ή όσο μπορέσαμε τέλος πάντων), πιάνουμε δουλειά πάραυτα. Κάνω μια ντρίμπλα και δεν βάζω το «Friday I’m in love» των Cure, γιατί ναι μεν το αγαπάμε, μεγαλώσαμε μ’ αυτό, έχει πει αλήθεια για πολλές Παρασκευές, αλλά προσωπικά θέλω πια να το ξανακούσω σε πολλά, πολλά χρόνια από τώρα. Άλλωστε μια χαρά πάει και η πανκίζουζα διάθεση του «The forgotten Fridays» του side project του Peter Buck των R.E.M., μέσα απ’ το «In rock» του 2004. Συμβουλή, ειδικά προς όσους δουλεύουμε στο καθεστώς κατάκτηση πολλών αιματοκυλισμάτων, ήτοι πενθήμερο οκτάωρο: κάντε πάντα κάτι κάθε Παρασκευή βράδυ εκτός σπιτιού. Το ΣΚ αυξάνεται αυτομάτως τουλάχιστον κατά 37%...

6. The Cure – 10:15 Saturday night

Μετά τη χθεσινή σας έξοδο, δεν είστε καθόλου υποχρεωμένοι να βγείτε και Σάββατο. Πού να πάτε, ειλικρινά; Παντού πανικός, κίνηση, στριμωξίδι, ταλαιπώρια για 2-3 ώρες δουλειά. Από τραγούδια ένας χαμός. Αφήνοντας (για την ώρα φυσικά) τους Nick Drake, τον Θωμά Περιμένει, τους Logh, τους Levellers, τους Thrills και πολλούς ακόμα διαλεχτούς, και επειδή μάλλον πολλοί στεναχωρήθηκαν που παρακάμψαμε τον Robert Smith πριν, βάζουμε το εκπληκτικό αυτό κομμάτι από το πρώτα τους, αμίμητα βήματα (1980 – Boys don’t cry), και με τους ήχους του να θυμηθούμε πολλά σαββατιάτικα στριμωξίδια σε Mo Better, Deca, Closer... Ένδοξο φοιτηταριό... Μπύρα μεγάλο βαρέλι 450δρχ και φύγαμε...

7. The Velvet Underground – Sunday morning

Κάποιοι μας έχουν τσαντίσει και απογοητεύσει τόσο πολύ παρόλο που έχουν γράψει έναν από τους μεγαλύτερους ύμνους του ροκ όλων των εποχών (Sunday bloody Sunday, άσε που έχει και συγκεκριμένο θέμα), κάποιοι λένε σκληρά την αλήθεια (Nick Cave & The Bad Seeds – Sunday’s slave, The Doors – Blue Sunday), οπότε αποτοξινωνόμαστε (ταυτόχρονα με το όποιο hangover) για λίγο από Lanegan, Drake και Bowie και κλείνουμε σχεδόν όπως αρχίσαμε. 1967 και «Sunday morning» από την μεγάλη παρέα του Reed και της Nico και την πιο παντοτινή μπανάνα που υπήρξε ποτέ. Καλή εβδομάδα όποτε και αν δημοσιευτεί το παρόν, και να θυμάστε ότι παραδόσεις, είθισται, και κολλήματα (όπως τα δικά μου που εκθέτω εδώ) είναι για να σπάνε και να μην εφαρμόζονται. Τα καλύτερα μπορούν να συμβούν οποτεδήποτε από θέμα μέρας και ώρας...

A few home-songs...

Home. Μια λέξη που περιφέρεται και κοσμεί εκατοντάδες χιλιάδες τραγουδιών και ανά πάσα δεκαετία. Και η μόνιμη απορία μου ως προς αυτό. Πώς γίνεται τόσοι και τόσοι (για να μην πω σχεδόν όλοι και γίνω πάλι υπερβολικός, αν και ισχύει) καλλιτέχνες να έχουν ανά στιγμές τέτοια νοσταλγία για το σπίτι τους, την πατρίδα τους, την οικογένειά τους, την πόλη που μεγάλωσαν, τα παλιά λημέρια και συνήθειές τους, και ό,τι άλλο σημαίνει στην αγγλική το home, και να γράφουν κατά τη συντριπτική πλειοψηφία μελαγχολικά τραγούδια γι’ αυτό το θέμα;

Τις φορές που τους κατέβαλαν και τους διέλυαν τα αδιέξοδα, αναρίθμητες μπάντες και καλλιτέχνες έψαχναν αποκούμπι στο home τους με ό,τι σήμαινε για αυτό για εκείνους, και έγραψαν κάποια από τα καλύτερά τους τραγούδια με αυτό το θέμα. Ακολουθεί ένα soundtrack 15 τραγουδιών τέτοιας νοσταλγίας, ένα δικό μου, προσωπικό soundtrack, μιας κι εγώ είμαι ένα παιδί… a long long way from home…

1. Bob Dylan – Like a rolling stone

Δεν χρειάζεται να τονίσω γιατί ένα ακόμα αφιέρωμα ξεκινάει με τον άνθρωπο – ζωή. Ο τίτλος δεν εμπεριέχει το home ή κάποιο συνθετικό του αν και όπως είναι γνωστό έχει πολλές και καλές ντουζίνες τέτοια, αλλά ο στίχος «…with no direction home» είναι απλά μια ανατριχίλα από μόνος του. Μέσα από έναν από τους καλύτερους δίσκους όλων των εποχών, το «Highway 61 Revisited» του 1965, ένα από τα καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών. Τέλος. Αναζητήστε με την ευκαιρία και το μοναδικό ντοκυμαντέρ του Martin Scorsese για τον Dylan με τίτλο τον στίχο που έχω παραπάνω σε εισαγωγικά.

2. Bruce Springsteen – Devils and dust

Δεύτερο και τελευταίο τραγούδι που δεν περιέχει παράγωγα ή το ίδιο το home. Ο λόγος που το βάζω εδώ είναι γιατί ο πρώτος στίχος της δεύτερης στροφής του ομώνυμου και από τα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας που σε λίγο τελειώνει (και από τους καλύτερους που έχω ακούσει στη ζωή μου), είναι ευθεία αναφορά στο παραπάνω και πρώτο τραγούδι του αφιερώματος: «But we are a long long way from home Bob, and home is a long long way from us…». Από το «Devils and dust» λοιπόν του 2005.

3. Gun Club – Carry home (Mark Lanegan cover)

Στα 1999 ο Μάρκος έβγαλε το άλμπουμ με τις διασκευές του, το μοναδικό «I’ll take care of you». Το άλμπουμ ανοίγει με αυτή τη μοναδική εκτέλεση στο τραγούδι της παρέας του μεγάλου και πολύ σημαντικού Jeffrey Lee Pierce, και ο Lanegan διδάσκει πώς γίνονται οι διασκευές, με μια ακουστική μόνο κιθάρα και τη «φωνούλα» του! Carry home, I have returned, through so many highways, and so many tears…

4. Midlake – Head home

Σε έναν εξαιρετικό δίσκο και από τις πιο σημαντικές αναφορές στα 70ς, το «The Trials of Van Occupanther» του 2006, οι Αμερικανοί Midlake διάλεξαν σαν τρίτο τραγούδι του το νοσταλγικό και απίστευτα μελωδικό και στιχουργικά μοναχικό «Head home». Συγχωρέστε με, αλλά δεν μπορώ να πω πολλά όταν ακούω αυτό το τραγούδι. Ήδη έγραψα πάρα πολλά...

5. Norah Jones – The long way home

Από την πολύ καλή και γλυκιά 30χρονη Norah (πότε πάτησε τα τριάντα κι αυτή...), ένα όμορφο τραγούδι, που γυροφέρνει τα blues και την country, αλλά θαρρείς από σεβασμό σ’ αυτά δεν τα αγκαλιάζει, και που περιγράφει πόσο βασανιστικά μακρύς είναι ενίοτε ο δρόμος της επιστροφής. «The long way home», από τα 2004 και το δεύτερό της άλμπουμ «Feels like home». Τι σύμπτωση!

6. The Rolling Stones – 2000 light years from home

1967, εποχή που οι Stones ήταν κανονική μπάντα (βασικά γαμώ τις μπάντες), που τα μέλη τους δεν έπεφταν από κοκοφοίνικες και για τον λόγο αυτό να ακυρώνουν παγκόσμιες περιοδείες, πριν οι εταιρίες γίνουν αλήτες που σε τέτοιες περιπτώσεις δεν επιστρέφουν ολόκληρο το αντίτιμο του εισιτηρίου (τι τα μπερδεύω και γω, αλλάζω θέμα), λίγο πριν ο Brian Jones βρεθεί νεκρός στην πισίνα του, και σε ένα μεγάλο ψυχεδελικό άλμπουμ, το «Their Satanic Majesties Request» στο οποίο συμμετείχαν και οι Lennon, McCartney και John Paul Jones, μας τραγουδάνε για το πόσο μακριά μπορεί κανείς να βρεθεί απ’ το σπίτι του! Και μετά λέω εγώ ότι είμαι μακρυά απ’ το home μου...

7. P.J. Harvey – A place called home

Στο πολύ όμορφο και προσωπικά αγαπημένο μου «Stories from the city, stories from the sea», η Πόλυ σενέθεσε και μια ακόμα κομματάρα στην προσπάθειά της να βρει και να ονομάσει ένα μέρος ως home. Ευχόμαστε να κατόρθωσε να βρει αυτό το μέρος. Την κομματάρα πάντως ψάχνοντας, την έγραψε.

8. Mick Harvey – Home is far from here

Επτά χρόνια αργότερα από την άνωθεν συνονόματή του, ο Mick Harvey άνοιξε τα προσωπικά του χαρτιά εκτός Bad Seeds για τέταρτη φορά, και έκλεισε το πολύ ιδιαίτερο άλμπουμ του «Two of diamonds» (2 καρώ) με το «Home is far from here». Δυνατό κομμάτι, στα πλαίσια όλων αυτών που... δεν του επιτρέπει προφανώς ο Master Cave να κάνει με τους Bad Seeds...

9. Ryan Adams – Anybody wanna take me home

Προσοχή, το ξαναλέω: Δεν είναι ο Brian, ο Ryan είναι... Ο πιο σκληρά εργαζόμενος άνθρωπος της Americana όπως χαρακτηρίζεται στην Αμερική, αναζητά απελπισμένα κάποιον να τον πάει στο home του. Συνεχείς και αξιόλογες οι δουλειές του, και το συγκεκριμένο τραγούδι από το άλμπουμ «Rock ‘n’ Roll» του 2003.

10. The Complete Million Dollar Quartet – There’s no place like home

Μιας και βγάλαμε την Ντόλυ να βοσκήσει (και αυτό δεν έγινε επίτηδες, θέλω να με πιστέψετε), ένα παμπάλαιο τραγούδι που ως τίτλο φέρει όλο το ζουμί της ιστορίας. Α, ξέχασα να σας πω ποιοι ήταν οι The Complete Million Dollar Quartet. Μπορείτε να φανταστείτε σε μια περιοδεία να ταξιδεύουν μαζί και ως γκρουπ οι Elvis Presley, Johnny Cash, Jerry Lee Lewis, και ο θρύλος της country Carl Perkins; Ήθελα να’ ξερα ποιος διάολος επιλέγει πότε και πού θα γεννηθεί ο κόσμος...

11. Neil Young – Far from home

Μένουμε για ένα ακόμα κομμάτι σε τέτοιους ήχους, και πάμε και στον άλλον τεράστιο παππού. Μέσα από το πολύ μέτριο είναι η αλήθεια «Prairie wind» του 2005, ο Young βρίσκεται μακριά απ’ το home του. Ο κάπως εύθυμος τόνος του τραγουδιού μάλλον οφείλεται στο ότι έχει γράψει πια τόσα πολλά τέτοια και το συνήθισε πια, που είπε τουλάχιστον να το διασκεδάσει....

12. Broken Records – Nearly home

Κι από τον παππού, στα νεούδια. Τα είπαμε εκτενέστατα για το φετινό εκπληκτικό άλμπουμ ντεμπούτο τους. Άλμπουμ που ανοίγει με το «Nearly home». Πρώτο τραγούδι του πρώτου άλμπουμ και λέγεται έτσι... Μάλιστα. Να δούμε τι θα δούμε απ’ τα παιδιά! Άντε να μπαίνουν σιγά σιγά κι αυτοί σε soundtracks και αφιερώματα...

13. Logh – Death to my hometown

Οι Σουηδοί αυτοί είναι μια μεγάλη αδυναμία του γράφοντος. Μετά τα εξαιρετικά «Everytime a bell rings, an angel gets his wings» και «The raging sun», γύρισαν περισσότερο προς τα μέσα τους. Προσωπικά μου άρεσαν και οι μετέπειτα δουλειές τους, όπως το «North» του 2007 απ’ όπου με αυτόν τον επικό τρόπο μας περιγράφουν την απόγνωση του χαμού του home τους.

14. American Music Club – Home

Εξαιρετικοί, σημαντικοί, σταθεροί και αθόρυβοι, εδώ και κοντά 25 χρόνια η παρέα του Mark Eitzel μας έχει χαρίσει πολλά πολλά εξαίσια άλμπουμ. Αγαπημένο το «Love songs for patriots» του 2004, απ’ όπου και ένα τραγούδι μέσα στο οποίο ο Eitzel μας εξηγεί πού ανήκει.

15. Quicksilver Messenger Service – Three or four feet from home

Το αφιέρωμα αυτό κλείνει με μια πολύ σημαντική μπάντα των 60ς και της ψυχεδέλειας, αν και εδώ την ανακατεύουν πολύ και με τα blues. Από το «Shady grove» του 1969, η μπάντα μας τραγουδάει ότι σχεδόν έφτασε στο home της. Εύχομαι σε όσους το επιθυμούν να φτάσουν κι εκείνοι πολύ σύντομα τόσο κοντά.

A few rain-songs...

Όποιος ξαναπεί ότι οι κλιματικές αλλαγές πλέον είναι τόσο έντονες που έχουν εξαφανιστεί οι «μεταβατικές» εποχές (μεταξύ αυτών κι εγώ), δεν ξέρω κι εγώ τι θα γίνει! Ήδη έχουμε 19 Σεπτέμβρη και έτσι όπως βρέχει σχεδόν κάθε μέρα (και νύχτα), τα πρωτοβρόχια είναι πια παρελθόν, κάτι που υπαγορεύει και η διστακτική αλλά σταθερή έξοδος των πρώτων μακρυμάνικων απ’ τις ντουλάπες. Ας κάνουμε ένα soundtrack του πρώτου ψαξίματος της ζακέτας, του πρώτου ανοίγματος της ομπρέλας, του πρώτου ζεστού καφέ δίπλα στο τζάμι που μαστιγώνεται απ’ τις βροχοσταλίδες (;) – μιλάμε για πολύ πρωτότυπη κινηματογραφική εικόνα -, της πρώτης παπαριασμένης κάλτσας από την απροειδοποίητη νεροποντή που μας χτύπησε πισώπλατα στον δρόμο, του πρώτου νανουρίσματος από τη βροχή που πέφτει στις λαμαρίνες των αυτοκινήτων…

15 ανάκατα τραγούδια που μου έρχονται γρήγορα στο μυαλό, με συνθετικό τίτλου ή ακόμα και νόημα το –rain… (το «I’m singing in the rain» κόβεται εκ των προτέρων και το αντίστοιχο σχόλιο διαγράφεται επί τόπου).

1. Bob Dylan – Buckets of rain
Η αρχή ενός τέτοιου αφιερώματος δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, παρά μόνο με τον μοναδικό μάλλον άνθρωπο της μουσικής, που απλά δεν υπάρχει έκφανση της ζωής που να μην περιγράφεται από τουλάχιστον ένα τραγούδι του (αυτό είναι τσεκαρισμένο όσο δεν πάει, μιλάμε ακόμα και περιγραφές πολύ εξειδικευμένων καταστάσεων, πόσο μάλλον για μια βροχή). Πολλοί κουβάδες βροχής λοιπόν, μέσα από το εκπληκτικό «Blood on the tracks» του 1975. To «A hard rain is a-gonna fall» δεν επιλέχθηκε λόγω του ιδιαιτέρως ευαίσθητου περιεχομένου του. Δοκιμάστε επίσης και το «Rainy day women #12, 35».

2. The Waterboys – It’s gonna rain
Από την τελευταία δισκογραφική δουλειά τους και μέσα από το «Βιβλίο της αστραπής» (The book of lightning) και το 2007, βγάζουν μια προφητεία με απλό και πολύ Rolling Stones τρόπο ότι έρχεται βροχή, προφητεία όχι και πολύ δύσκολη εδώ που τα λέμε αν ζούσαμε κι εμείς εκεί που ζουν κι αυτοί, στη Σκωτία δηλαδή. «It’s gonna rain».

3. Dire Straits – It never rains
Σε αντίθεση με τους άνωθεν Σκωτσέζους, οι Dire Straits κάτι δεν βλέπουν καλά ή τότε τουλάχιστον, στα 1982, είχαν μέρες να βγουν απ’ το σπίτι ή το στούντιο, ηχογραφώντας το «Love over gold». Εξ ου και το πανέμορφο «It never rains» που παραπονιέται ο Mark Knopfler. Πάντως εν τέλει κάποιος πρέπει να τους ενημέρωσε για τις κλιματολογικές συνθήκες της χώρας του, αν κρίνουμε απ’ το εξώφυλλο του άλμπουμ...

4. B.B. King – Eric Clapton – Come rain or come shine
Εδώ μάλλον δεν χρειάζεται να πούμε λέξη. Μέσα από μια απ’ τις σημαντικότερες συνεργασίες που έγιναν ποτέ, το «Riding with the king» του 2000, δυο μεγάλοι bluesmen συνομιλούν, και με το παίξιμό τους να φαντάζει ό,τι πιο εύκολο υπάρχει, μας τραγουδάνε «Come rain or come shine», κι εμείς απλά χαζεύουμε και απολαμβάνουμε, απλά χαιρόμαστε που βρέχει...

5. Fred Neil – Little bit of rain
Πηγαίνουμε 35 ολόκληρα χρόνια πίσω, σε έναν από τους πιο αδικημένους τραγουδοποιούς που ποτέ δεν έλαβε την απήχηση που του άξιζε. Λίγο πριν γράψει τραγούδια για τον μεγάλο Roy Orbison και πριν δανείσει άλλα στους Jefferson Airplane, ο Fred Neil με την απίστευτη φωνή του και μόνο συνοδεία της κιθάρας του μας τραγουδάει «A little bit of rain» μέσα απ’ το άλμπουμ «Bleecker & McDooga». Συστήνεται ανεπιφύλακτα όταν έχεις χρόνο να απολαύσεις τη βροχή!

6. Led Zeppelin – Fool in the rain
Έναν χρόνο πριν την πρώτη τους (και κατ’ εμέ οριστική) διάλυση και τον θάνατο του τεράστιου Johnny Bonham, στα 1979, εντός του «In through the out door» κρύβεται ένα τραγούδι από κείνα που σε κάνουν να καταλάβεις γιατί οι Zep ήταν τόσο μεγάλη μπάντα. Το blues-reggae «Fool in the rain» είναι ιδανικό για το τέλος του καλοκαιριού, και για εκείνους που οι πρώτες βροχές δεν τους πτοούν, έχουν ακόμα στο πορτ μπαγκάζ τα σύνεργα του camping, και ονειρεύονται πολύ, μα πολύ καλοκαίρι ακόμα...

7. Moby – Raining again
Στην δεκαετία μας ξανά, και στον πιο υπερεκτιμημένο καλλιτέχνη των τελευταίων 20 ετών. Αξιοσημείωτος λόγω του εκπληκτικού «Play» που μας κληροδότησε στα 1999, αλλά μέχρι ώρας και συγκεκριμένα από το ναυάγιο του «Hotel» του 2005 διασώζεται μάλλον μόνο το «Raining again». Εκτός των άλλων ταιριάζει και σαν ηχόχρωμα και σαν τίτλος στην μετεωρολογική μας κατάσταση.

8. The Jesus and Mary Chain – Happy when it rains
Δυο πράγματα έχω να σημειώσω εδώ. Πρώτον, ότι ψάχνοντας στα άλμπουμ των Jesus and Mary Chain ανακάλυψα ότι χαλαρώνουν τον ήχο και το βουητό τους μόνο όταν μιλάνε για βροχή, κάτι που είναι προφανές ακούγοντας το μελωδικό «Happy when it rains», από το «Darklands» του 1987. Το δεύτερο είναι ότι η συνεχής βροχή έχει αλλοιώσει σημαντικά την νοητική και πνευματική κατάσταση των Σκωτσέζων. Διαβάστε και τα παραπάνω για τους υπόλοιπους συντοπίτες τους και πείτε μου που συνάδουν οι απόψεις τους! Άκου «Happy when it rains» στη Σκωτία!

9. Ann Peebles – I can’t stand the rain
Και μια εξαιρετική και αφανής κυρία της soul. Πανέμορφο άλμπουμ το «I can’t stand the rain» του 1974, όσο και το ομώνυμο τραγούδι, που μάλλον ταυτίζεται με την άποψη των περισσοτέρων...

10. Nick Cave and The Bad Seeds – Ain’t gonna rain anymore
Είκοσι χρόνα αργότερα, ο Cave και η dream team του είχαν ήδη πάρει τον δρόμο της καταστροφής. Όχι της δικιάς τους αλλά της δικιάς μας. Περιττά τα λόγια για το «Ain’t gonna rain anymore» μέσα από το πολύ σημαντικό άλμπουμ «Let love in».

11. Nick Drake – Hazy Jane II
Όχι, δεν έχω κάνει λάθος, επίτηδες δεν τηρώ τον «κανόνα» του ποστ αυτού. Γιατί δεν θα μπορούσε να λείπει από ένα τέτοιο αφιέρωμα ο συνονόματος του από πάνω, ο μακαρίτης Nick Drake, ο άνθρωπος φθινόπωρο! Οπότε κρίνω περιττό να υπάρχει και η λέξη rain ή τα παραγωγά της σε ένα οποιδήποτε τραγούδι του, αν και όπως είναι απόλυτα φυσικό υπάρχουν πολλά τέτοια. Ακούγεται το «Hazy Jane II» από το «Bryter Layter» και το 1970.

12. The Beta Band – Dry the rain
«Κοίτα τώρα πώς θα πουλήσω όλα τα άλμπουμ των Beta Band», λέει ο Τζον Κιούζακ στον Τζακ Μπλακ, και πατάει play στο ηχοσύστημα του δισκοπωλείου. Ένα πανέμορφο κομμάτι, από το soundtrack του κλασικού πια μουσικού φιλμ μεταφορά βιβλίου του Νικ Χόρνμπυ «High Fidelity».

13. Tom Waits – Raindogs
Πίσω πάλι στα 1988 και σε έναν από τους πολλούς σημαντικούς δίσκους του ταχυδακτυλουργού Tom Waits. Μαγεία, αφέλεια, και επιβλητικότητα με το ομώνυμο τραγούδι.

14. The Beatles – Rain
Ένα τραγούδι από τα εκατοντάδες των σκαθαριών που δεν κατάφερε (αδίκως) να πάρει θέση σε κάποιο αυλάκι κάποιου στούντιο άλμπουμ τους. 1966 και στη β’ πλευρά του 7’’ single «Paperback writer», ακούγεται το υπέροχο, φθινοπωρινό και λιτό «Rain».

15. Closer – In the sunny morning rain
Από τις παλιές και καλές εποχές των δικών μας Closer και το «Suddenly comes», μας τραγουδάνε για ένα από τα πιο σπαστικά φαινόμενα με το «In the sunny morning rain». Ελπίζω να μην σας την έσπασα τόσο κι εγώ με τις πολλές αναφορές και τη φλυαρία μου... Καλό ΣΚ και μην ξεχάσετε να πάρετε ομπρέλα!