Five months later...

«Τι απέγινε το ring of smoke? Μήπως ο λαοφιλής χοστ του έπιασε το τζόκερ; Μήπως άνοιξε άλλο μπλογκ και γράφει μόνο εκεί ινκόγκνιτο, με άλλο όνομα, καθώς κουράστηκε από την υπερβολική δημοσιότητα; Μήπως απλά τα παράτησε, τι να γράψει άλλωστε, για τις παπαριές άλμπουμ που βγαίνουν η μια μετά την άλλη; Μήπως έγινε κρυφός σύμβουλος του πρωθυπουργού, όντας εκείνος που τον στηρίζει μέχρι τελευταίας ρανίδας όταν αυτός είναι έτοιμος να καταρρεύσει από τις συνεχείς και αδυσώπητες κόντρες που του κάνουν τα προσκυνημένα κοπρόσκυλα μέσα και έξω;»

Αυτά και χιλιάδες άλλα ερωτήματα είναι βέβαιο ότι ταλανίζουν εδώ και πέντε περίπου μήνες τους οπαδούς του μπλογκ, καθώς αυτό σημειώνει μια από εκείνες τις σπάνιες αποχές του από το δημόσιο βήμα. Η αλήθεια τώρα δεν είναι και εύκολο να πει κανείς με απόλυτη βεβαιότητα ποια είναι, οπότε ας πούμε μερικά λόγια για κάποια από τα φετινά άλμπουμ που ακούσαμε.

Όσο περνάνε τα χρόνια και οι καιροί, τόσο με ωριμότητα και πείρα πια διαπιστώνουμε και επιβεβαιώνουμε αυτό που έχει πει και ο μέγας σαμάνος της ποπ ροκ κουλτούρας Μάκης Μηλάτος… Ένα συμπαθές τίποτα. Αυτό. Και ενίοτε πέφτεις ξανά πάνω σε δισκάκια και γκρουπ των 90ς ας πούμε που τότε τα πέρναγες στο φτερό ως απλά ΟΚ χάρη στα υπόλοιπα τέρατα της εποχής, και σκέφτεσαι ότι αν κάνει έτσι ο κόσμος σήμερα για τις μαλακίες που ακούμε σκέψου τι θα γινόταν αν είχαν βγει τώρα εκείνοι οι «απλά ΟΚ» του τότε…

Απογοήτευση σκόρπισε το νέο (!) φετινό άλμπουμ των μεγάλων για εμάς Waterboys, οι οποίοι χωρίς κάποιο εμφανή λόγο απαρνήθηκαν αυτό το στοιχείο που τους έκανε μεγάλους (το πάντρεμα παραδοσιακής ιρλανδικοσκωτσέζικης φολκ με το σύγχρονο) και το έριξαν στην παλιά, κακή αμερικανιά, με αποτέλεσμα να ακούγονται σαν ένα άλμπουμ που απέρριψε κάποτε ο Tom Petty, μαζί και οι Heartbreakers… Κρίμα, κακή, αχρείαστη στιγμή για την μπάντα που μας είχε χαρίσει εκείνο το live στο Θέατρο Βράχων κάπου το 2007.

Μια από τα ίδια για να μην πούμε ότι άρχισαν να κουράζουν και ο APTBS… Ναι… Κι όμως… Αυτά… Με ένα όμορφα χαζό άλμπουμ μας ήρθαν οι The Go! Team, αρκετά πιο χαζό όμως και λιγότερο όμορφο απ’ όσο προστάζει η indie pop που πραγματεύονται, ο ορισμός του συμπαθούς τίποτα που αναφέραμε παραπάνω. Το ίδιο πράγμα και πολύ καλύτερα το κάνουν άλλοι εδώ καιρό…

Τώρα και κάτι άλλα ακούσαμε εκεί πέρα αλλά δεν θυμόμαστε και πολλά (γιατί πρέπει εδώ να τονιστεί ότι τα κείμενα γράφονται χωρίς καμία απόσπαση από μουσική ενώ τα άλμπουμ έχουν ακροασθεί για καιρό πριν), και για να μη θυμόμαστε προφανώς μόνο αυτοί φταίνε…

Κάπως έτσι καταφύγιο για την ώρα έχει βρεθεί σε δυο δίσκους. Το ένα είναι η επανεμφάνιση ενός από τους ελάχιστους πια εν ζωή και ενεργούς μουσικούς των αιώνων, του Van Morrison. Με όμορφα ντουέτα και παίζοντας με μπόλικα μουσικά στυλ, προσφέρει για φέτος ένα μπουκέτο μελωδίες, πραγματικά καλές και στιβαρές… Έχουμε πει… Άμα ξέρεις να κάνεις μουσική και τραγούδια…

Το έτερο και τελευταίο για σήμερα, εκείνο του Sufjan Stevens. Ναι, ήρθε κι αυτού η ώρα να αναφερθεί στον σημαντικό μουσικό ιστοχώρο μας. Είναι σαν ο συγχωρεμένος ο Elliott Smith να είχε βρεθεί ένα καλοκαιρινό απόγευμα με τον Sam Beam (Iron and Wine) και ο πιτσιρικάς Stevens απλά να παρατηρούσε ρουφώντας τις συνομιλίες τους… 

Εννοείται ότι παρά τους ζοφερούς (τώρα και μουσικά) καιρούς η ομάδα του μπλογκ είναι διαρκώς στις επάλξεις των νέων κυκλοφοριών, ενώ παράλληλα πανηγυρίζει που η μεγάλη Γιούβε πάει τελικό και φυσικά ευελπιστεί να το πάρει μπας και σιγά σιγά απαλλαχτούμε από τα πιτσιποπάκια της μπαρτσελόνα…

Best 20 of 2014, #01

#01. Broken Records – Weights And Pulleys

Γιατί στην εικοσάδα: Γιατί στην εικοσάδα; Γιατί οι Broken Records στην εικοσάδα... Και μάλιστα στο #01... Οι Broken Records με το τρίτο τους άλμπουμ αντιπροσωπεύουν ό,τι λατρεύει ο χοστ... Έμπνευση, ταπεινοφροσύνη, ταλέντο, δουλειά, καλούς δίσκους και καλά τραγούδια, μακριά από φανφάρες, μήντια, χιπστεριές... Κάθε τους τραγούδι είναι μια κυριακάτικη βόλτα, είναι διακοπές, μια ξαφνική λιακάδα, είναι σκέψεις που θα σου έρθουν σ’ αυτήν την εκδρομή, σ’ αυτή τη λιακάδα... Κάθε τραγούδι μια έκπληξη... Φωνητική, συνθετική, ενορχηστρωτική, παραγωγής... Όλα όσα σημαίνει τέχνη, μουσική... Θα ήταν περιττό να τονίσουμε ‘’ακούστε την μπάντα, τον δίσκο, και αφήστε γκονγιασούφηδες και καριμπούδες, κακό του κεφαλιού τους όσοι δεν έχουν υπόψη τους αυτούς τους Σκωτσέζους’’... Αυτά είναι για τους άλλους απλά καλούς, απλά πολύ καλούς και γαμάτους... Εδώ μιλάμε για την κλασική μουσική που παίζεται με ποπ ροκ όργανα και αντίστιξη... Απλόχερα λοιπόν όλοι οι πόντοι του #01 στους Broken Records, δίχως τύψεις, δίχως δεύτερες σκέψεις...

Γιατί όχι ψηλότερα: Ψηλότερα δεν έχει... Κι αν είχε, πάλι αυτοί θα ήταν...

Πολλά και ειλικρινή ευχαριστώ σε gone4sure και τα άλλα παιδιά που και φέτος οργάνωσαν τη φετινή blogovision... Δεν ξέρω στο σύνολο τι άλμπουμ προτάθηκαν, έχω όμως για φέτος μια αίσθηση... συνείδησης... Ίσως είναι η πιο ειλικρινής blogovision... Θα δούμε...

Τα λέμε (μάλλον) με το νέον έτος... Και εις άλλα με υγεία...

Σχετική σημείωση: Στην πολύ σπάνια περίπτωση που δεν έγινε αντιληπτό, απλά αναφέρεται ότι η blogovision τούτη συνοδεύτηκε από καθημερινά ποσταρίσματα φωτογραφιών από looney tunes, την πιο γαμάτη μακράν σειρά ''παιδικών'' καρτούν στην ιστορία της ανθρωπότητας... Απλά μερικά δείγματα πώς η υπεγαμιστερή warner έκανε πάντα σκόνη την πολυδιαφημισμένη disney του μίκυ, του ντόναλντ, και των άλλων ανέμπνευστων και φλώρων ηρώων... Αστικός μύθος δε αναφέρει ότι ο χόστ όντας φοιτητής σηκωνόταν σαββατιάτικα 09:30 το πρωί να δει looney tunes στο σταρ...

Best 20 of 2014, #02

#02. Mogwai – Rave Tapes

Γιατί στην εικοσάδα: Οι Mogwai βρίσκονται αντιμέτωποι πλέον με τον πιο παράδοξο χαρακτηρισμό, τουλάχιστον κατά ring of smoke. Έχουμε βαρεθεί πραγματικά εδώ στα κτίρια του μπλογκ να ακούμε κάθε χρόνο δίσκους από δαύτους τουλάχιστον για βάθρο. Το παράδοξο είναι ότι αυτό όχι απλά μας αρέσει, αλλά καθίσταται αναγκαίο. Έτσι και φέτος με το Rave Tapes και ειδικά με τα Hexon Bogon και No medicine for regret οι Σκωτσέζοι ξαναέδειξαν ότι το ποστ ροκ είναι το πιο τίμιο είδος της τελευταίας δεκαετίας, σε μεγάλο βαθμό χάρη σ’ αυτούς. Με άλλα λόγια πληρούν εδώ και χρόνια ένα βασικό – ίσως το βασικότερο – κριτήριο του blog, κάνουν δουλειές – προσφορά στην τέχνη και την ανθρωπότητα…

Γιατί όχι ψηλότερα: Εννοείται ότι θα μπορούσαν να είναι το φετινό #01 χωρίς δυσκολία. Αλλά κάτι συμπατριώτες τους (τονίσαμε ότι φέτος σπέιραν οι σκωτσέζοι ε; Ε; ) ήταν ακόμα πιο γαμάτοι… Τα υπόλοιπα αύριο…

Best 20 of 2014, #03

#03. Nothing – Guilty Of Everything

Γιατί στην εικοσάδα: Ενόσω τα χρόνια περνάνε, είναι πια ορατά και εμφανή τα σημάδια κόπωσης των μεγάλων (σε αξία και προσφορά) μπλόγκερ, ενώ οι πιο εμπαθείς μπορούν να επικαλεστούν ακόμα και ότι βαρέθηκαν ήδη την μπλογκοβίζιον, ειδικά τώρα που φτάσαμε στα πιο καλά άλμπουμ του καθενός… Για τους Nothing και το Guilty of everything τα έχουμε ξαναπεί. Φοβερός σουγκέη δίσκος, πόσο μάλλον και εφόσον είναι πρώτος τους. Παίρνει τους πόντους του #03 στεγνά.

Γιατί όχι ψηλότερα: Αφενός είναι πρώτος δίσκος, αφετέρου ακολουθούν τα #02 και #01, για τα οποία (πρέπει κανονικά να) κάνουν στην μπάντα όλοι όσοι νιώθουν από μουσική, πόσο μάλλον τα νεούδια οι Nothing… Πολλά μπράβο πάντως στα παιδιά, μας κράτησαν απίστευτ

η παρέα μέσα στο 2014…

Best 20 of 2014, #04

#04. Dead Horse One – Without Love We Perish

Γιατί στην εικοσάδα: Πολύ σημαντικός δίσκος. Βραβείο πιο φρέσκιας παλαιότητας και πώς να χρησιμοποιεί κανείς τις επιρροές του. Ξύπνησαν τα πιο γαμάτα grunge φαντάσματα. Θρίαμβος δηλαδή…

Γιατί όχι ψηλότερα: …

Best 20 of 2014, #05

#05. …And You Will Know Us By The Trail Of Dead – IX

Γιατί στην εικοσάδα: Γι αυτή τη δισκάρα τη φετινή από τα μονοπάτια των νεκρών, ένα έχω να πω… Μου θύμισε τότε, τις αρχές προς μέσα των 90’ς, που βγαίναν κατά ρυπάς τα άλμπουμ, δε χόρταινες κομματάρες, κοιμόσουν με το κασετόφωνο ανοιχτό… Ωραίες εποχές ρε…

Γιατί όχι ψηλότερα: ΩΩχουυ με το γιατί όχι ψηλότερα… Τα’ παμε χτες…

Best 20 of 2014, #06

#06. The Afghan Whigs – Do To The Beast

Γιατί στην εικοσάδα: Βραβείο πιο συμπαγούς άλμπουμ για το 2014, βραβείο πιο πετυχημένης και αναγκαίας επανένωσης, βραβείο λιτότητας και απλότητας, βραβείο μελωδίας φωνητικών, βραβείο, βραβείο, βραβείο… Όλα τα βραβεία, επαίνους, αγαλματίδια κλπ στον Γρηγόρη τον Dulli, στην πιανάρα του και τα φιλαράκια του, που – μεταξύ όλων των άλλων γαμάτων – δίδαξε πώς με τόσο λίγα και απλά συστατικά μπορείς να κάνεις ένα εντυπωσιακό αριστούργημα. Κι όπως λέει κι ο σοφός λαός, μιας κομματάρας μύριες έπονται... Να βλέπουν, να ακούν, να αποδίδουν σέβας και να μαθαίνουν τα σημερινά απανταχού γατάκια…

Γιατί όχι ψηλότερα: Τα είπαμε και χτες… και μάλιστα ειδικά για το Do to the beast τι σκατά αρνητικό να βρεις να πεις… Απλά έπρεπε να γίνει μια κατάταξη…

Best 20 of 2014, #07

#07. Ty Segall – Manipulator

Γιατί στην εικοσάδα: Δεν παίρνει τα ποντάκια κάποιας εκ των πρώτων τριών θέσεων ο Ty (όχι ότι δεν θα μπορούσε), σίγουρα όμως αν υπήρχε θα έπαιρνε το αριστείο παραγωγικότητας σε σχέση με ποιότητα όλα αυτά τα χρόνια. Τρανταχτή αντίσταση στα hypes με απίστευτους δίσκους όλα αυτά τα χρόνια, συνεργασίες ακόμα και με το #16 μας επιβεβαιώνοντας την γνωστή, σοφή παροιμία "δείξε μου τον φίλο σου". Αν "το ροκ έχει πια πεθάνει" τότε ο Ty (μαζί με το #06 μας που χτυπήθηκαν γερά στη λίστα) είναι ο εφιάλτης στον ύπνο όλων αυτών που διατείνονται τέτοιες αηδίες...

Γιατί όχι ψηλότερα: Με εξαίρεση τις τρεις πρώτες θέσεις, στα 7-4 έγινε πολύ μεγάλη μάχη. Εξαίσιες διασκάρες, έπρεπε όμως κάπως να καταταγούν... Δεν υπάρχουν λοιπόν (εδώ και για τρία τουλάχιστον ποστ ακόμα) σοβαρά χάντικαπς που να δικαιολογούν τις θέσεις... Απλά όσοι άτυχοι δεν το κάνατε ακούστε τον Ty και μάθετε μουσικούλα από τον άρχοντα...

Best 20 of 2014, #08

#08. Bruce Springsteen – High Hopes

Γιατί στην εικοσάδα: Ο Bruce εδώ και σχεδόν μια δεκαετία plus έχει καταφέρει κάτι που μάλλον μόνο εκείνον χαρακτηρίζει, σε σχέση με τους ομοίους του από άποψη ηλικίας, δεκαετιών στο κουρμπέτι κλπ. Πλέον εδώ και τουλάχιστον δέκα χρόνια βγάζει δισκάρες και κατάφερε να θες να ακούσεις όταν μαθαίνεις ότι εξέδωσε δίσκο, προνόμιο που ήδη έχουν χάσει πάμπολλες μπάντες και καλλιτέχνες με ούτε το ένα δέκατο της πορείας και προσφοράς του Boss. Έχει ξανανιώσει, έχει αποτάξει από πάνω του τη δεινοσαυρίαση, δεν αρκείται στο ότι θα πουλήσει τον κώλο του ό,τι και να βγάλει λόγω ονόματος. Έτσι και φέτος, με τις διασκευές του και με έναν από τους μεγαλύτερους έβερ ιερείς της κιθάρας δίπλα του, για λόγους σαν τους παραπάνω στρογγυλοκάθεται με άνεση στο #08. Κι ας είναι φυσικά όλο αυτό κατακριτέο, κι ας φτύνουν τον κόρφο τους όλοι οι "γνώστες" που μας πήζουν κάθε χρόνο στα αυτιστικά ψευτομπλούκια με γκοσγιασούφηδες και καριμπούδες. Ειδικά αν ακούσεις το νέο take στο "The ghost of Tom Joad" και δεν πάθεις κάτι, παράτα το καλύτερα φίλε ορκισμένε φαν κακής μουσικής για ασανσέρ... 

Γιατί όχι ψηλότερα: Εδώ έρχεται το μπλογκ να επιδοθεί σε ένα γαμάτο επιχείρημα ανωτερότητας. Ο μόνος λόγος που δεν είναι ψηλότερα το High Hopes είναι γιατί απλά μπήκαν ψηλότερα καλλιτέχνες επίσης γαμάτοι, αλλά νεώτεροι. Και για να είμαστε εντελώς ειλικρινείς, με καλύτερα άλμπουμ. Τονίζεις δηλαδή την διαφορά του Boss σε σχέση με τα πτώματα της εποχής του, αλλά μέχρι ένα σημείο. Προτεραιότητα έχουν πάντα οι νεότεροι. Ρεσιτάλ καλλιτεχνικής δικαιοσύνης. Τέλος.

Best 20 of 2014, #09

#09. Spoon – They Want My Soul

Γιατί στην εικοσάδα: Οι Spoon εδώ με το They want my soul παίρνουν από το ring of smoke το βραβείο για το 2014 του πιο πετυχημένου (μάλλον) mini come back. Ίσως, λέω ίσως, ο καλύτερος στεγνός ίντυ δίσκος για φέτο. Όμορφα τραγούδια και ριφάκια διαλεχτά διαδέχονται το ένα το άλλο, καλή παραγωγή, μα κυρίως ένα κομμάτι από κείνα που τόσο μας λείπουν πια και που κατέδειξαν στους Spoon στοιχεία σοβαρής και ταλαντούχας μπάντας, το Outlier…

Γιατί όχι ψηλότερα: Γιατί με εξαίρεση το Outlier, παρόλα τα πραγματικά καλά πράγματα που έχεις να ακούσεις και να πεις γι αυτό το άλμπουμ, στην ατμόσφαιρα σαν να υπήρχε μια… πώς να το πω… μιζέρια ας πούμε, μια φτήνια… Όπως και να’ χει πάντως, καλοδεχούμενοι είναι και μια χαρά δίσκο έβγαλαν…

Best 20 of 2014, #10

#10. Ray LaMontagne – Supernova

Γιατί στην εικοσάδα: Ο Ray ο LaMontagne είναι ένας δημιουργός που χρόνια απολαμβάνει σεβασμού από το μπλογκ. Σεμνότητα, ταπεινοφροσύνη, και δίσκους και τραγούδια χωρίς να φοβάται να εμπλουτίσει και να συνδυάσει ήχους και ρυθμούς. Το φετινό του θαρρώ πως ίσως είναι το καλύτερό του και προφανώς ο μουσικός διάγει μάλλον την καλύτερή του φάση. Πανέμορφη νέο-μπλουζ και νέο-σόουλ, χωρίς υπερβολές, κυλάει σα γάργαρο νεράκι το δισκίο…

Γιατί όχι ψηλότερα: Μιας και μπήκαμε στο σοβαρό κομμάτι της κατάταξης, την τελευταία δεκάδα, πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι τα άλμπουμ που θα ανέβουν σ΄αυτή είναι τα πραγματικά καλά φετινά, ή όπως συνηθίζει να λέγεται εδώ στα γραφεία του μπλογκ «τα άλμπουμ που θα μείνουν και για τα επόμενα χρόνια». Δεν είναι ότι το Supernova του Ray έχει τις τρελές διαφορές από το #8 πχ στο σύνολό του, απλά ίσως είναι το πιο low tempo της δεκάδας που έρχεται.

ΟΧΙ σχετική σημείωση: Ο χοστ πρωί οδηγεί προς την εργασία του. Έχει ανοιχτό το ραδιόφωνο συντονισμένο σε γνωστό σταθμό της Αθήνας. Μετριότητα όπως είναι γνωστό και μάλιστα στην καλύτερη περίπτωση. 

Και στην πολύ λογική ερώτηση «γιατί άνθρωπε μαζοχίζεσαι ακούγοντας ραδιόφωνο εν έτει 2014;» η απάντηση είναι «γιατί είναι ωραίο το μπάσταρδο το ράδιο στα FM, έτσι μεγαλώσαμε, συνήθεια, ξέρω γω;». 

Ο «παραγωγός» δεν ξέρω τι ακριβώς σκέφτεται, τι όνειρο είδε τη νύχτα, ποιος ηχολήπτης ή μουσικός επιμελητής του μπέρδεψε τα mp3 και ξαφνικά από τα ηχεία ακούγονται οι πρώτες, εκείνες οι αιώνιες νότες από το «Δε χωράς πουθενά» των Τρύπες.

Σκέψη Νο.1: Πόσο καιρό έχω να ακούσω Τρύπες ρε…

Σκέψη Νο.2: Τώρα με την ευκαιρία που έχουμε και μπλογκοβίζιον και βαθμολογούμε δίσκους ας πούμε και καλά, πόσο, πραγματικά πόσο, ας μου πει κάποιος ΠΟΣΟ για πλάκα (θα) είχαν οι Τρύπες ΟΛΟ το πανκ ροκ και βάλε όλων των δεκαετιών, της Αγγλίας, της Αμερικής, της Αυστραλίας και κάθε κωλοχώρας που δυο τρία μαλακισμένα με κιθάρες και τύμπανα έγιναν κατά καιρούς και θεωρούνται και ακόμα «τεράστιες, σημαντικές μπάντες», «επιδραστικοί», «ηχητικά σημεία αναφοράς», «πάμπολλοι οι καλλιτέχνες μου μετέπειτα επηρεάστηκαν από τους τάδε»… ΠΟΣΟ; Η ενοχλητική σκόνη που καθάριζαν ο Καρράς από το μπάσο του και ο Τόλιος από τα τύμπανά του πριν από κάθε προβίτσα τους ήταν και είναι όλοι…

Και κάτσε εσύ τώρα και «σπάσε το κεφάλι σου» για το αν θα βάλεις και πού θα βάλεις στη λίστα τον κάθε Ray LaMontagne πχ σε σχέση με το Χ και Ψ άλλο γατί ή άλλα γατιά…

Best 20 of 2014, #11

#11. Cheatahs – Cheatahs

Γιατί στην εικοσάδα: Ετούτα δω ήρθαν και έφεραν μαζί τους μια αγνότητα, μια φρεσκάδα στις κιθάρες, μια συγκίνηση που η ταλαντούχα μπάντα της γειτονιάς σου επιτέλους βρίσκει το δρόμο της, βγάζει ένα καλό debut και με την πρώτη τους δουλειά καταφέρνει κιόλας να μπει στην 20άδα του ring of smoke και μάλιστα σε διόλου ευκαταφρόνητη θέση! Μακάρι να αναλογιστούν τι προνόμιο και διάκριση είναι αυτό και πόσα λίγα γκρουπ του πλανήτη έχουν καταφέρει κάτι ανάλογο στο διηνεκές του χρόνου! Λειτούργησε βέβαια και το γεγονός ότι ο νονός του σημαντικού (!) μπλογκ τους άκουσε σε μια φάση που βγαίναν όλο μαλακίες, οπότε οι νεανικές πενιές ήρθαν σαν δροσερό αεράκι στους 41 βαθμούς…

Γιατί όχι ψηλότερα: Γιατί εκτός του ότι δεν πρέπει να πάρουν από το πρώτο άλμπουμ τα μυαλά τους αέρα κάνοντας μπλουζάκια τη φράση «#11 at ringofsmoke’s 2014 list», ήταν σαν την ταλαντούχα ομάδα που βλέπεις αποσπασματικά επτάλεπτα καλή μπάλα… Μόλις αυτό γίνει για τουλάχιστον ένα ημίχρονο συνεχόμενο, τα ξαναλέμε για ψηλότερα… Εύγε πάντως νέοι μου!

Best 20 of 2014, #12

#12. Black Lips – Underneath The Rainbow

Γιατί στην εικοσάδα: Οι Black Lips, δεν ξέρω, είναι από τα πραγματικά πολύ λίγα γκρουπ, που έτσι και πουν να κάνουν τρομακτικό κυριολεκτικά και μεταφορικά τραγούδι / άλμπουμ, σου φεύγει το καφάσι. Έτσι όπως έχει γίνει η παγκόσμια «μουσική» που χωρίς βυζιά, κώλους και κοιλιακούς και κωλοσάιτ, χιπστεροκάναλα και σκατοραδιόφωνα να σε ζμπρώχνουν δεν κάνεις τίποτα (επίτηδες δεν θίγω τι συμβαίνει συγκεκριμένα στη χώρα μας που εκτός των παραπάνω υπάρχει και η τραγικά φτωχή ως ανύπαρκτη παράδοση σ’ αυτό που εν γένει ονομάζεται ποπ-ροκ), οι Black Lips πάντα θα είναι η μπάντα του παράλληλου υπόγειου κόσμου. Οι λερωμένοι μουσίκαροι που ξεμυτάνε τη νύχτα, που πρέπει να το σκεφτείς καλά να πας κατά κει. Η μπάντα που δεν παίζεις μαζί της. Ωστόσο φέτος…

Γιατί όχι ψηλότερα: …δεν ξέρω πώς ακριβώς το σκέφτηκαν και έβαλαν χρωματάκια στο άλμπουμ. Ίσως εξ ου και ο τίτλος; Δεν είναι ότι ξένισε, αλλά ξένισε και λίγο… Δηλαδή ας πούμε δεν είναι καιροί τώρα να ταρακουνιούνται τέτοιες δυνατές σταθερές. Αλλά πάλι, Black Lips είναι αυτοί, ξέρουν τι κάνουν (;)...

Best 20 of 2014, #13

#13. Electric Litany – Enduring Days You Will Overcome

Γιατί στην εικοσάδα: Όπως είχαμε ξαναπεί, ενώ στην είδηση του νέου άλμπουμ τους και με την κρυάδα των ep’s που είχανε κυκλοφορήσει δεν θα έλεγα ότι το αναμέναμε και με τρελή αγωνία, οι Litany εξέπληξαν. Δίδυμο μεν του πρώτου, αλλά όχι identical. Το πού το πάνε βέβαια ακριβώς θα φανεί στο επόμενο, και θέλει προσοχή…

Γιατί όχι ψηλότερα: Γιατί οκ, δεν κόπιαραν το How to be a child, αλλά οι ιδέες φαίνονται να τελειώνουν και το άλμπουμ οριακά δεν θεωρήθηκε «τραγούδια που απλά δεν έτυχε να μπούνε στο πρώτο». Δηλαδή αν επανέλθουν με τρίτο δίσκο ίδιων χαρακτηριστικών και κυρίως με τον Miaris να συνεχίζει να ψέλνει σαν έξω δεξιός, δεν θα είναι καλά τα πράγματα. Και θα είναι κρίμα.

Best 20 of 2014, #14

#14. The Black Keys – Turn Blue

Γιατί στην εικοσάδα: Οι Black Keys ό,τι και να λέγεται, ότι χιπστεριάσανε, ότι τους παίζουν και τα αποκαΐδια του kosmos στο πέπερ και ξέρω γω τι, είναι ίσως το πιο άρτιο και γαμάτο σχήμα την τελευταία τουλάχιστον δεκαετία. Μπορεί να αργήσουν να ξαναβγάλουν Brothers ή να μην ξαναβγάλουν και ποτέ, αλλά σε κάθε άλμπουμ υπάρχουν τουλάχιστον 3-4 κομματάρες που υποδεικνύουν με άνεση ότι όποτε γουστάρουν τα παίρνουν όλα παραμάζωμα. Κι όλα αυτά σε ένα μουσικό είδος που εύκολα επαναλαμβάνεσαι, γίνεσαι κουραστικός, κάνεις την πατάτα, σε συγκρίνουν με το παρελθόν, και άλλα τέτοια όμορφα...

Γιατί όχι ψηλότερα: Οι Black Keys (που επειδή είναι οι Black Keys και τους έμαθαν και τα μοδάτα ραδιόφωνα που βάζουν πληθυντικό στη μουσική και το κάνουν μουσικές και τους παίζουν όταν ξεμένουν από τις ηλίθιες διασκευές και ανακοίνωσαν και ερχομό το καλοκαίρι και θα γίνει το έλα να δεις) προβλέπεται να κατακλύσουν στην μπλογκοβίζιον τις θέσεις της τελευταίας πεντάδας. Επειδή όμως φέτο έκαναν κατάχρηση της παραπάνω ιδιότητάς τους - ότι όποτε γουστάρουν γράφουν δέκα κομματάρες και τα σαρώνουν όλα - συμπεριφέρθηκαν σαν την ταλεντάρα που βαριέται. Κάπως έτσι στρογγυλοκάθονται στο #14 του ring of smoke...

Best 20 of 2014, #15

#15. Wovenhand – Refractory Obdurate

Γιατί στην εικοσάδα: Με τούτο το άλμπουμ ο David Eugene Edwards (που μαζί με δυο, τρεις ακόμα παραμένουν οι πιο γαμιστεροί ερμηνευτές των τελευταίων 20+ ετών) επέστρεψε φανερά στον ήχο των μυθικών αλητών 16 Horsepower... Τιμιότητα μόνο! Λίγο burbon, λίγη νύχτα, αυτό το άλμπουμ, κανα δυο κακές σκέψεις, και τούμπα το έργο...

Γιατί όχι ψηλότερα: Μπήκαμε στην αναμφισβήτητα πιο βαρετή πεντάδα από τις 4 (τα 20-16 είναι τα πρώτα, το πρώτο αίμα, το πού κυμαίνεται ο καθένας, οι πρώτες γνωριμίες, οι δίσκοι που ήταν οοοκ αλλά μπήκαν εκεί κυρίως σημειολογικά και επειδή αξίζει απλά να αναφερθούν και να μην ξεχαστούν, και τα 10-1 φυσικά είναι οι πραγματικές δισκάρες του καθενός και συντροφιές του για τα επόμενα χρόνια, αλήθεια, πόση συντροφιά κάνουν ακόμα οι νταφτπάνκηδες και οι γκονγιασούφηδες σε εκείνους που σκίζαν τα μαγιώ τους να τους δίνουν τα ποντάκια της πρώτης πεντάδας; Ακόμα και τα ασανσέρ τους έχουν ξεχάσει...). Οπότε μια τέτοια πεντάδα πρέπει να ξεκινήσει καλά. Ωστόσο ο Eugene το ψιλογύρισε όπως είπαμε στα παλιά του, αρχίζει και φαίνεται όμως η φθορά και να πλησιάζει η δεινοσαυρίαση... 

Best 20 of 2014, #16

#16. Nick Waterhouse – Holly

Γιατί στην εικοσάδα: Γιατί ο Νικ (και άξιος διάδοχος του Έλβις του Κοστέλο) ανήκει χωρίς αμφιβολία στην αγαπημένη για το μπλογκ κατηγορία singer songwriter, στο απαύγασμα δηλαδή της δημιουργίας. Κατηγορία που πλέον πονάει τόσο πολύ... Χωρίς φανφάρες και α και ου, με απλά και λίγα συστατικά έβγαλε ένα αξιοπρεπέστατο δίσκο.

Γιατί όχι ψηλότερα: Γιατί παρά την κατά ρυπάς έκδοση δισκίων και ep's ο Νίκ ίσως θα έπρεπε να εκμεταλλευτεί περισσότερο τα τεράστια αβαντάζ που προσφέρει το είδος που καταπιάνεται και να το γκρουβάρει λίγο πιο δυνατά (ειδικά ενορχηστρωτικά) το πράμα... Αν δε βαριόταν τόσο φέτος το άλμπουμ θα έσπερνε άσχημα...

Best 20 of 2014, #17

#17. Dum Dum Girls – Too True

Γιατί στην εικοσάδα: Γιατί τα κορίτσα (a.k.a. η μπάντα του “Kill Bill”) πάλεψαν αρκετά να διαφοροποιήσουν τον ήχο τους από τα πρώτα τους άλμπουμ. Ευτυχώς αυτό δεν ισχύει και για την εμφάνισή τους. Α, και γιατί μάλλον είναι οι μόνες γυναικείες παρουσίες της φετινής λίστας του ring of smoke, λίγες και καλές, με τα μαύρα ριγέ καλσόν, τα μαλλιά με τις αφέλειες και τα μίνια τους…

Γιατί όχι ψηλότερα: Γιατί μάλλον έχει παραγίνει το κακό με τις μπάντες που αναβιώνουν μετά μανίας το ελαφρο-γκαραζο-σερφο-ποπ των 60’ς (τόσο σε μουσική όσο και σε ντύσιμο – εμφάνιση) που το μόνο που δηλώνει είναι παντελής απουσία έμπνευσης και στρώσιμο κώλου να γίνει καλή μουσική και καλά τραγούδια. Όχι ότι είναι κακός σαν ήχος (ίσα ίσα, το αντίθετο) απλά είναι πολύ κακό ειδικά για νέα μπάντα να ακούς ότι βγάλαν άλμπουμ και να είσαι σχεδόν σίγουρος για το τι θα ακούσεις πριν καν το βάλεις να παίζει… Ίσα που τη γλίτωσαν εδώ τα κορίτσα με την κάπως διαφορετική παραγωγή και δομή του άλμπουμ τους…

Best 20 of 2014, #18

#18. The Pains Of Being Pure At Heart – Days Of Abandon

Γιατί στην εικοσάδα: Αυτά τα πιτσιρίκια το πάνε καλά στην ίντυ ποπ, με καλή δομή σε τραγούδια και άλμπουμ, ευχάριστα, και όπως έχουμε ξαναπεί όσο χαζά πρέπει και όσο σοβαρά πρέπει. Όπως αρμόζει δηλαδή στο είδος. Στα συν και το ότι αρχίζουν και γίνονται ηχητικά αναγνωρίσιμοι.

Γιατί όχι ψηλότερα: Γιατί πρώτον και κύριον παραμένουν σωστοί μεν, φλώροι δε, και αν πήγαιναν πολύ ψηλότερα κινδύνευαν άμεσα ζωτικά στοιχεία του μπλογκ, όπως η βαρβατίλα και το κύρος του. Δεύτερον γιατί καλές οι επιρροές, αλλά να είναι ό,τι σημαίνει η λέξη επιρροές, όχι να παίζεις λες και ήρθαν οι θείοι Smiths το απόγευμα από το σπίτι και γεμάτοι χαρά και ενθουσιασμό να τους παίζεις αυτό που σου ήρθε ακούγοντας τους δίσκους τους.

Best 20 of 2014, #19

#19. We Were Promised Jetpacks – Unravelling

Γιατί στην εικοσάδα: Όταν ακούς ετούτους εδώ τους Σκωτσέζους (tip: όργωσαν οι Σκωτσέζοι στην μπλογκοβίζιον τη φετινή), παρόλο που δεν πέφτεις και ανάσκελα με την πρωτοτυπία τους (οκ, ίντυ παίζουν, πόση πρωτοτυπία πια εν έτει 2014; ), κάτι σε κάνει να πιστεύεις μέσα σου ότι το έχουν πάρα πολύ, περισσότερο από τις άλλες κοινές ίντυ μπάντες (sic)… Ταλεντάρες…

Γιατί όχι ψηλότερα: Γιατί αυτό το «κάτι» που αναφέρθηκε παραπάνω, το ψάχνεις, το ψάχνεις και τελικά δύσκολα το βρίσκεις, δηλαδή πιο δύσκολα απ’ ότι θα’ πρεπε. Είναι… πώς να το πω… σαν να βλέπεις ξέρω γω έναν αγώνα μπάσκετ που αγωνίζεται ο τάδε, για τον οποίο έχεις ακούσει τα άπειρα, για τον χ αγώνα που πήρε μόνος του 7’’ πριν τη λήξη κόντρα σε όλα τα προγνωστικά, για τον ψ μεγάλο παίκτη που μίλησε απίστευτα κολακευτικά για εκείνον, κι εσύ να παρακολουθείς τον αγώνα και τίποτα από όσα λέγονται γι αυτόν να μην τα βλέπεις στο παρκέ… Και να λες, δεν μπορεί, ούτε όλοι αυτοί είναι μαλάκες να μιλάνε έτσι γι’ αυτόν, ούτε και τα ματάκια μου όμως με γελάνε… Δεν ξέρω αν γίνομαι αντιληπτός εε…