True series, true music...

Εδώ και λίγο καιρό, περιμένοντας τις αναμενόμενες γαμάτες κυκλοφορίες του 2014, η παρέα του Ring Of Smoke αράζει στους καναπέδες και επιδίδεται χαλαρά στην παρακολούθηση των επεισοδίων της καινούργιας και υπεργαμιστερής – όπως εξελίσσεται και υπόσχεται μέχρι τώρα – σειράς True Detective.

Στη σειρά πρωταγωνιστεί ο τιτάνας γεννημένος δολοφόνος Γούντι Χάρελσον (η προφορά σα να έχει στραγάλια στο στόμα σπάει κόκαλα), ο οποίος είναι δίδυμο με τον Μάθιου Μακόναχι. Ο τελευταίος είναι η δεύτερη φορά σε ένα περίπου μήνα που παίρνει τα μυαλά του χοστ. Η πρώτη ήταν φυσικά το τέταρτο περίπου που εμφανίζεται στην τελευταία ταινία του Σκορσέζε ‘Ο λύκος της Wall Street’, για την οποία σίγουρα θα έχετε διαβάσει τα αμέτρητα και θα έχετε κάνει μεγάλη μαλακία αν δεν πάτε να την δείτε πάραυτα. Σχεδόν μέχρι να συνειδητοποιήσω ότι αυτός που έβλεπα ήταν εκείνο το μαλακισμένο που μέχρι τότε έδειχνε μπράτσα και κοιλιακούς και όργωνε ντουζίνες γκομενάκια στις διάφορες rom com (genre ταινιών είναι αυτό, προφανώς από το romantic comedy) που αποκλειστικά έπαιζε, είχε περάσει ο ρόλος του. Τόσο σύντομος, τόσο αξιομνημόνευτος.

Στο True Detective λοιπόν υποδύεται έναν κατεστραμμένο αλλά συνειδητοποιημένο φιλόσοφο ντετέκτιβ. Ο τρόπος που μεταπηδά από τον ιδιόρρυθμο, έξυπνο, σχολαστικό και ευσυνείδητο επιθεωρητή στον εσωστρεφή,  έξυπνο, κλειστοφοβικό, διαλυμένο και ιδιαίτερο σε βαθμό περιθωριοποίησης καθημερινό Αμερικάνο είναι παροιμιώδης. Αν συνεχίσει έτσι, δεδομένης και της ηλικίας του, ο εξαιρετικός σε σκηνοθεσία και ερμηνείες Κλούνεϊ σε λίγα χρόνια θα χορτάσει σκόνη…

Και εδώ επεμβαίνει σωτήρια το Ring Of Smoke. Να σας γνωρίσει την μπάντα (κι εμείς τώρα τη γνωρίσαμε δηλαδή) με το κομμάτι της οποίας πέφτουν οι τίτλοι αρχής της σειράς σε κάθε επεισόδιο. Πρόκειται για τους The Handsome Family και το κομμάτι Far from any road. Η μπάντα λένε τα σάιτς ότι υπάρχει από το 93 και έχει βγάλει και κανά δεκάρι δισκάκια ξέρω γω.

Οι Calexico και οι Tindersticks (πριν ο Staples φορέσει t-shirt ‘’παιδιά εγώ περαστικός για δυο δίσκους εκεί στα 90ς ήμουν και εσείς με πήρατε στα σοβαρά’’) περιμένουν στη γωνία τον Phil Shoenfelt και τον Chris Eckman, ενώ οι στίχοι πραγματικά ξεπερνάνε την μεταφορά και την αλληγορία και τσακίζουν…

Και λες και αυτά δεν ήταν αρκετά, οι τίτλοι τέλους του πρώτου επεισοδίου πέφτουν με χαλί (μάθαν όλοι τώρα… χαλί και στο μπακράουντ κι έτσι) τους δικούς μας Black Angels και το απόκοσμο Young men dead…

Και βασικά ξέρω γω δείτε τη σειρά (που υπογράφει η ΗΒΟ, για τους δυο τρεις που δεν έχουν πειστεί ακόμα) και ακούστε και τα κομματάκια και για μια ακόμα φορά θα μακαρίζετε την τύχη σας που τα έφερε έτσι ώστε να γνωρίσετε αυτό το μπλογκ…

Πάσχα 2013... για όσους δεν κατάλαβαν...

Πάσχα ρεεε...


 


Κι ας άργησε...

(από το έπος ''Κάτι σαράβαλες καρδιές"...)

BRMC...

Από την μοναδική μπαντάρα που τραβάει μπροστά, και σε αναμονή του φετινού full άλμπουμ... 

Έπος...

Ας ξεκινήσει η μέρα...

This will destroy me...

Οι Mogwai, κάπου στα τέλη Γενάρη, τα σπάσαν αρκούντως στο Fuzz…

Οι Misuse πριν λίγο καιρό επίσης στο Gagarin…

Στις 06/05 οι Godspeed You! Black Emperor στο ΑΝ (αν θυμάμαι καλά, που μάλλον θυμάμαι γιατί μου έκανε εντύπωση ο χώρος).

Ένα μήνα περίπου πιο πριν, 08/04, οι σαρωτικοί This will destroy you στο Gagarin... Τα live τους, ίσως τα πιο διαβόητα για post rock μπάντα από περιοχή πλησίον του Ισημερινού σε σχέση με τις υπόλοιπες (Texas).  Άντε κι εκείνα των Ιταλών Giardini Di Miro.

Πριν λίγο καιρό, στα τέλη του 2011, το περσινό άλμπουμ των Mogwai δεύτερο στην εικοσάδα μου... (εδώ μόλις σημειώνεται παγκόσμια πρεμιέρα, με το όνομα της μπάντας να αναφέρεται για δεύτερη φορά σε ΕΝΑ ποστ μου).

Και όλα αυτά, γιατί κατά τα άλλα δεν ασχολούμαι με το post rock σου λέω! Και θέλω να με πιστέψεις.

Μένει να αναρωτηθώ τι να κοιτάξω πρώτα και για ποιο να πρωτοτρέξω. Το φαινόμενο που μόλις περιέγραψα, ή μήπως σκάσουν καμιά βόλτα και οι Sigur Ros;

This will destroy you είπαν, και σε κάθε ευκαιρία εξαπολύουν τις ηλεκτρικές τους καταιγίδες...

(εν τω μεταξύ κάπου, κάτι πήρε τ’ αυτί μου για Crippled Black Phoenix. Κατά τα άλλα, καλως όρισες άνοιξη...)

Bicycles...

Ειιιιι...


Οι καιροί που ζούμε τρέφονται με τα όνειρα και τις ελπίδες όσων δεν χρωστάνε τίποτα να το παθαίνουν αυτό.


Μα λες να έχουμε στομάχια και μυαλά από γρανίτη;

Stars die (?)

Το μέγα έπος ενός από τους μεγαλύτερους στρατηγούς της μουσικής,

για σένα ρε διάττοντα αστέρα... Για σένα!

Autumn, real fall...

Γιατί κάπου είδα την βαθιά απογοήτευση να πηγαίνει χέρι χέρι με αθεράπευτες εμμονές.

Γιατί επιτέλους το πρωί και το βράδυ κάνει ψύχρα, γιατί στον ήλιο καίγεσαι και στη σκιά κρυώνεις, και γιατί ξεκίνησαν επιτέλους και οι συναυλίες,

Γιατί η χώρα που ζούμε και δυστυχώς αγαπήσαμε, αυτό το φθινόπωρο έχει γίνει το πιο επικίνδυνο χωρίο ιθαγενών ανθρωποφάγων,

Γιατί επιτέλους τα πρωινά του Σαββάτου και της Κυριακής είναι όσο κατεστραμένα και άδεια τους αρμόζει,

Με μια απ’ τις συγκλονιστικότερες τραγουδοποιίες που άκουσα τα τελευταία 20 χρόνια, αυτήν του τόσο νωρίς (36) φευγάτου Elliot Smith... Στο bars του Between the bars ας δώσει ο καθένας όποια ερμηνεία του κάνει...

Another day full of dread...

Αστικός μύθος αναφέρει ότι "...ο Mike Stipe δάκρυσε όταν πρωτοάκουσε Bonnie ‘Prince’ Billy..."

Ξιφομαχίες...

Εδώ είναι η περσινή επική διασκευή των Καναδών Crystal Castles φίτσουρινγκ τον μέγα Robert Smith...

...μια ακόμα απόδειξη του πόσο μπροστά ήταν αυτοί εδώ...