You all look the same to me...

Ενώ καθόμουν αμέριμνος στο κρεβάτι μου περιμένοντας από στιγμή σε στιγμή να χτυπήσει το κουδούνι ο φίλος μου να μου φέρει τις ασκήσεις γεωμετρίας που είχαμε για αύριο, από το καθιστικό άκουγα μια μουσική, περίεργη και διαφορετική σε σχέση με ό,τι συνήθιζε να ακούγεται στο καθιστικό εκείνο, τόσο που κάποια στιγμή βγήκα απ’ το δωμάτιο και πήγα να ρωτήσω τον αδερφό μου αν είναι καλά, αν είχε πάθει τίποτα. Δεν κρύβω ωστόσο ότι αυτό που άκουγα είχε κάτι το αυτιστικό και ταυτόχρονα με μαγνήτιζε. Όταν τον ρώτησα μου είπε ότι κάτι τέτοιο τέλος πάντων είναι το τριπ χοπ...

Ότι αυτό που άκουγα ήταν οι Archive και το άλμπουμ τους του σωτήριου έτους 2002 με τίτλο You all look the same to me, ότι το άλμπουμ αυτό της μπάντας ήταν μάλλον το τελευταίο τόσο κοντά σ’ αυτό που κάποιοι κύριοι (και κυρίες) του Μπρίστολ μας δίδαξαν ως τριπ χοπ, ότι είναι – βασικό αυτό είπε – το τρίτο τους άλμπουμ, και ότι αν και Λονδρέζοι από αυτόν τον δίσκο και έπειτα έδειξαν το δάχτυλο σε μερικούς πολλά βαρείς ντεμέκ τριπχοπάδες του Μπρίστολ.

Μετά έλεγε ότι το Again είναι απλά ένα απ’ τα κορυφαία τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ, ότι είναι από τις ελάχιστες φορές στην ζωή του και στην δική μου που θα ακούσω έτσι την φυσαρμόνικα, αν όχι η μοναδική, και στο Again και στο Fool, και ότι το Goodbye είναι το μοναδικό τραγούδι που έχει ακούσει να είναι τόσο καταθληπτικό, και ταυτόχρονα τόσο ελπιδοφόρο, και μετά μου είπε ότι αν απορώ πώς ακριβώς γίνεται αυτό, το έβαλε να παίζει και μου έλεγε κάτι για κύκλους, για άκρα που συναντιούνται, για το πόσο κοντά είναι τα ακραία μεταξύ τους πράγματα και κάτι τέτοια, και ότι το Goodbye είναι ό,τι πρέπει να βάλει κανείς να ακούσει όταν έχει φτάσει τελείως στον πάτο, για να φτάσει τελείως στον πάτο, κάτι τέτοιο, δεν το συγκράτησα αυτό ακριβώς και ελπίζω να μην μου στοιχίσει...

Ε, μετά χτύπησε το κουδούνι και ανέβηκε ο φίλος μου με τα βιβλία της γεωμετρίας παραμάσχαλα, και πριν πάμε στο δωμάτιο να διαβάσουμε και ενώ έπαιζε το Finding it so hard, ο αδερφός μου μου είπε ότι αφού έδειξα ενδιαφέρον μάλλον θα τα ξαναπούμε κάποια στιγμή για το τριπ χοπ, και μετά με ρώτησε τι ακριβώς κάνουμε στην γεωμετρία αυτόν τον καιρό. Τον κύκλο και την έλλειψη.

Things we lost in the fire...

Βρήκα κάτι cd του αδερφού μου στο τραπέζι του σαλονιού από την τελευταία αρχειοθέτηση που έκανε και ήταν κάποια που δεν είχε προλάβει να ταξινομήσει γιατί έπρεπε να φύγει βιαστικά. Ανάμεσα σ’ αυτά βρήκα ένα που έλεγε Low – Things we lost in the fire και το έβαλα να παίζει. Την ώρα που άκουσα κλειδιά στην πόρτα έπαιζε το Sunflower.

Μου είπε ότι αυτός είναι ένας δίσκος που πρέπει οπωσδήποτε να ακούσω ή μάλλον να ακούω, γιατί ο τίτλος του άλμπουμ είναι απίστευτος και καμιά φορά προφητικός, γιατί οι Low είναι γαμώ τις μπάντες και είναι το ίσως το μοναδικό ηλεκτρικό συγκρότημα που έχει ακούσει που ακούγεται τόσο ακουστικό, περισσότερο και από MTV unplugged μεγάλης grunge μπάντας (αυτό δεν το πολυκατάλαβα αλλά μου είπε ότι έχουμε πολλά να πούμε γι’ αυτό στο μέλλον και να μην βιάζομαι).

Επίσης μου είπε να μην μπερδεύω την μελωδικότητα, τον ρυθμό και το συναίσθημα στη μουσική με την φλωριά, γιατί ακόμα δεν έχω ιδέα τι θα πει φλωριά στη μουσική και ότι έχω να ακούσω φλωριά που θα πάει σύννεφο και θα αναθεωρήσω πολλές φορές επί αυτού του θέματος.

Μου είπε επίσης ότι δεν μπορούσε πουθενά να βρει το άλμπουμ να το αγοράσει και ότι έβαλε έναν φίλο του που ήταν απ’ τους πρώτους τότε που έκανε ‘’ριψοκίνδυνες’’ αγορές μέσω internet να το βρει να το αγοράσει και ότι θα του έδινε μετά τα λεφτά, όπως και έγινε, μόνο που ο φίλος του το βρήκε μεταχειρισμένο αλλά σε καλή κατάσταση, μόνο με κανα δυο γρατζουνιές στην θήκη του cd αλλά τον αδερφό μου αυτό δεν τον ενόχλησε ιδιαίτερα απ’ το να μην το έχει καθόλου.

Μετά άρχισε να μου λέει κάτι φαινομενικά άσχετο, ότι πολύ συχνά οι δρόμοι των ανθρώπων χωρίζουν και ότι έτσι γίνεται στη ζωή, αλλά όσο και να χωρίσουν και με υπαιτιότητα ή πρωτοβουλία οποιουδήποτε και όσα χρόνια κι αν περάσουν, πάντα μένει μέσα στον καθένα κάτι από τον άλλο, που δεν σβήνει ποτέ, πες το απωθημένο, πες το unfinished business, και ότι αυτό αφορά κάθε είδους ανθρώπινες σχέσεις, ερωτικές, φιλικές, ακόμα και συγγενικές. Επίσης, ότι αυτό είναι μια οδυνηρή διαπίστωση που έκανε ακούγοντας πολλές φορές το Things we lost in the fire και που μπορεί το άλμπουμ να μη μιλάει γι’ αυτό ή να μην έχει τέτοιο θέμα, αλλά πάντα του φαινόταν ότι αυτό ήθελε να του πει. Και ότι αυτή η διαπίστωση είναι οδυνηρή επειδή ελάχιστοι άνθρωποι το έχουν υπόψη τους και το σέβονται, και οι υπόλοιποι καμιά φορά παίζουν μ’ αυτό ή τουλάχιστον το αγνοούν εγκληματικά και ότι αυτό είναι κακό.

Επειδή κάπου ένιωσα ότι το θέμα είχε ξεφύγει που απλά έβαλα να ακούσω ένα γαμωcd του αδερφού μου και άρχισε να μου τα ζαλίζει, του είπα οκ και ότι θα τα σκεφτώ όλα αυτά, αλλά ταυτόχρονα είπα και στον εαυτό μου ότι θα ξανασκεφτώ να ξανασκαλίσω την δισκοθήκη του… Κλείνοντας και επειδή μάλλον κατάλαβε την έκφραση πρηξίματος που είχα πάρει, μου είπε ότι τώρα μάλλον τον γράφω και σκέφτομαι ότι δεν θα ξανασκαλίσω την δισκοθήκη του, αλλά ήταν σίγουρος ότι θα το ξανάκανα.

-

-

-

-

Με το ποστ αυτό εγκαινιάζω την νέα κατηγορία ‘’Άκου μικρέ’’. Πρόκειται για μια νοητή προσπάθεια να γαλουχήσω μουσικά (και κατ’ επέκταση γενικώς) με κάποια συγκεκριμένα άλμπουμ τον μικρό αδερφό μου που δεν είχα ποτέ και τόσο πολύ θα ήθελα να έχω, τον μικρό που είναι όσο μικρός και εύπλαστος πρέπει, αλλά και αρκετά μεγάλος ώστε να καταλαβαίνει τουλάχιστον μέρος από όσα του λέω. Ο μικρός αφηγείται…