11 Οκτ 2007

The Waterboys - All you got to do is surrender...

Κι επειδή (με εξαίρεση τους Radiohead) έχουμε ασχοληθεί μόνο με καλλιτέχνες που δεν ζουν πια ή μπάντες που δεν υπάρχουν πια, καιρός για μια μικρή αναφορά σε μια μπάντα που ενώ μετράει 25 περίπου χρόνια ζωής και πέρασε ακόμα και από προσωρινή διάλυση, είναι ακόμα (ευτυχώς) εδώ! Μεγάλο προσωπικό κόλλημα. Πολύ μεγάλο. Οι Waterboys.

Η χρονιά του σχηματισμού τους είναι σαφής: ήταν το 1983 όταν ο Mike Scott, αυτός ο πολύ μεγάλος τραγουδοποιός και performer σκωτσέζικης καταγωγής, ξεκίνησε την δημιουργία μιας μπάντας, της οποίας ο ήχος έμελλε να χαρακτηριστεί ως «The Big Music». Αυτό που δεν είναι εντελώς σαφές είναι η «έδρα» τους, παρόλο που ως επί το πλείστον απαρτίζονταν πάντα από Σκωτσέζους και Ιρλανδούς μουσικούς, καθώς η Αγγλία, η Ιρλανδία, η Σκωτία, ακόμα και η Αμερική φιλοξένησαν κατά καιρούς τους Waterboys.

Το ροκ των Waterboys (το όνομα εμπνεύστηκε ο Scott από το τραγούδι «The Kids» του Lou Reed), συνοδευόμενο από αρκετό folk και πολλές πινελιές παραδοσιακής κέλτικης μουσικής είναι τα στοιχεία που κάνουν την τοποθέτησή τους σε κάποιο συγκεκριμένο είδος έναν ευχάριστο πονοκέφαλο. Ωστόσο, το κομβικό σημείο τόσο της πορείας τους όσο και του ήχου τους είναι η χρονιά του 1985, όπου έπειτα από τα «The Waterboys - 1983» και «A Pagan Place – 1984» κυκλοφόρησαν το μοναδικό «This is the sea» με 9 τραγούδια και 14 (;) bonus tracks, με τη συμμετοχή του υπέροχου βιολιστή Steve Wickham (ο Scott τον άκουσε σε ένα demo της Sinead O’ Connor), που μαζί με τον Scott και τον Richard Naiff (από το 2000 και μετά) αποτελούν τον κορμό τους.

Για μπάντες και καλλιτέχνες με τέτοια ιστορία και δισκογραφία είναι γεγονός ότι απαιτούνται πολλές σελίδες για να παραθέσει κάποιος την πορεία τους, να σχολιάσει τα τραγούδια τους και τις συναυλίες τους, να μετρήσει αυτούς που επηρέασαν. Για τους Waterboys έχω την αίσθηση ότι αποτελούν μια από τις «μοιραίες» μπάντες της Μ. Βρετανίας, ότι ήταν από αυτούς που «έσωσαν» την τόσο «κουρασμένη» και «στείρα» για πολλούς δεκαετία του ‘80. Και δεν νομίζω να υπάρχουν πολλές απ’ αυτές που ενώ περιοδεύουν ταυτόχρονα με άλλες πάνω κάτω σύγχρονές τους, τις επηρεάζουν τόσο πολύ, όπως συνέβη κατά τις περιοδείες τους με U2 και Pretenders (ο Bono και ο Edge δεν χάνουν ευκαιρία να αναφερθούν στους Waterboys).

Δέκα studio άλμπουμ, πέντε live άλμπουμ, singles, compilations, αμέτρητες αξέχαστες συναυλίες μουσικού οργασμού με κιθάρες (ηλεκτρικές, ακουστικές, κιθαρόνια), τύμπανα και άλλα κρουστά, μπάσα, πιάνο, πλήκτρα, τρομπέτες, σαξόφωνα, φυσαρμόνικες, φωνητικά, ακόμα και μπουζούκι, σαρωτικές εμφανίσεις επί σκηνής, τραγούδια που θα μας μείνουν για πάντα (Fisherman’s blues, The whole of the moon, Don’t bang the drum, The Pan within προς τιμήν του «δικού» μας τραγοπόδαρου θεού Πάνα, A girl called Johnnie, Savage earth heart, Glastonbury song, It’ s gonna rain…)

Κάπου στα 1993 και μετά από την κυκλοφορία του καταραμένου γι’ αυτούς «Dream harder», η μπάντα διαλύεται και ο Mike Scott ξεκινάει σόλο καριέρα μετρώντας αν δεν κάνω λάθος τρία άλμπουμ. Σόλο καριέρες και μάλιστα επιτυχημένες ακολούθησαν και οι υπόλοιποι, με το άστρο των Waterboys μονίμως να τους συντροφεύει. Και το 2000, ο ιδρυτής τους «ανασταίνει» την μπάντα με την κυκλοφορία του «σοκαριστικού» για πολλούς οπαδούς τους «A rock in the weary land», επηρεασμένο πολύ από τους Radiohead. Αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε περιοδεία προώθησης του φετινού τους πολύ καλού «Book of lightning», τμήμα της οποίας είχα την τύχη να παρακολουθήσω κι εγώ τον περασμένο Ιούνιο στο Θέατρο Βράχων του Βύρωνα σε μια παραμυθένια συναυλία. Επιτέλους, οι Waterboys από κοντά!!!

Κάθε φορά που ακούω τα «Fisherman’s blues», «The Pan within» και γενικά Waterboys, θυμάμαι έναν αγαπημένο φίλο, έναν αδερφό, που μένει μακριά μου εδώ και αρκετό καιρό, που με μύησε στους Waterboys και που μου λείπει πολύ. Πάρα πολύ! Φίλε το ποστ αυτό είναι για σένα, το λιγότερο, το ελάχιστο των ελαχίστων που μπορώ να κάνω…

5 άκουσαν τις μουσικές...:

South of the River είπε...

Το μοναδικό μου παράπονο, που δεν το έπαιξαν στη συναυλία του Ιουνίου...

The Waterboys - Don't bang the drum (This is the sea - 1985)

Here we are in a special place
what are you gonna do here?
now we stand in a special place
what will you do here?
what show of soul
are we gonna get from you?
it could be Deliverance
or History
under these skies so blue
but if I know you you'll
bang the drum like monkeys do


Here we are in a fabulous place
what are you gonna dream here?
we are standin' in this fabulous place
what are you gonna play here?
I know you love the high life
you love to leap around
you love to beat your chest
and make your sound
but not here man!
- this is sacred ground
with a power flowing through
and if I know you you'll
bang the drum like monkeys do


Now we stand on a rocky shore
your father stood here before you
I can see his ghost explore you
I can feel the sea implore you
not to pass on by
not to walk on by and not to try
- just to let it come
don't bang the drum
just let it come
don't bang the drum
do you know how to let it come now?
don't bang the drum now
just let it come now
don't bang the drum now
don't bang the drum

Ανώνυμος είπε...

Εδώ με πιάνεις ολίγον αδιάβαστο. Η αλήθεια είναι ότι δεν τους έχω πολυψάξει, πέρα από τα προφανή τραγούδια που τα αναφέρεις και έγιναν πολύ μεγάλες επιτυχίες.
Σκιάζομαι (που λέει και ένας γνωστός μας)πάντως στο άκουσμα 'The Big Music'.
Το Fisherman's Blues είναι ένα 'μεγάλο' τραγούδι:
Fisherman's Blues-The Waterboys
I wish I was a fisherman
tumblin' on the seas
far away from dry land
and it's bitter memories
castin' out my sweet line
with abandonment and love
no ceiling bearin' down on me
save the starry sky above
with light in my head
with you in my arms...
i wish i was the brakeman
on a hurtlin fevered train
crashin head long into the heartland
like a cannon in the rain
with the feelin of the sleepers
and the burnin of the coal
countin the towns flashin by
and a night that's full of soul
with light in my head
with you in my arms...

And I know I will be loosened
from the bonds that hold me fast
and the chains all around me
will fall away at last
and on that grand and fateful day
I will take thee in my hand
I will ride on a train
I will be the fisherman
With light in my head
You in my arms...

Light in my head
You in my arms...

Light in my head
You...

With light in my head
You in my arms...
Θα τα ξαναπούμε...
Κώστας 'The Fuzzy Snail'

South Of The River είπε...

@Κώστας "The Fuzzy Snail"
"...I will ride on the train,
I will be the fisherman..."

Φίλε μη "σκιάζεσαι". Παρατηρώ ότι είσαι αρκετά επιφυλακτικός σε χαρακτηρισμούς! Εγώ πάλι καθόλου, όπως θα έχεις προσέξει! Αν ακούσω κάτι συναρπαστικό θα το χαρακτηρίσω, δεν θα σκεφτώ ότι έχει βγει κάτι επίσης συναρπαστικό, οπότε να το συγκρίνω, ή να περιμένω μήπως βγει κάτι άλλο πιο συναρπαστικό!!! Το ίδιο και με κάτι κακό!

Γιατί τελικά θα είναι όλοι και όλα "αρκετά καλοί/καλά". Προτιμώ να ενθουσιαστώ με κάτι κι ας απογοητευτώ στο τέλος...

Thanx που πέρασες φίλε!

κοκκινο πιπερι είπε...

Λοιπόν...
Είσαι από τους λίγους διαδικτυακούς φίλους μου και παρακολουθώ τα blogικά σου δρώμενα σχεδόν μέρα παρά μέρα.

Από ξένη μουσική δε σκαμπάζω μία. Δε μπορώ να σου ξεχωρίσω ούτε το pop πεπόνι από το rock ρόδι!
Παρόλ' αυτά κοιτάζω πάντα τις καινούργιες σου αναρτήσεις και, όταν έχω να πω κάτι, αφήνω και τα σχόλια μου...

Θα σου ομολογήσω κάτι που το μοιράστηκα με κάποιους άλλους το Σάββατο (μιλάω για τους Negma, Kookoorookoo, Aurangel). Εκείνοι γέλασαν... Αν στο blog σου δεν παρατηρήσω την ημερομηνία που ανάρτησες το εκάστοτε κείμενο, δε μπορώ να καταλάβω αν πρόκειται για παλιό post. Καμιά φορά με βοηθούν οι φωτογραφίες που καταχωρείς βέβαια... Σε γενικές γραμμές, όμως, βλέπω μία απίστευτη φαινομενική ομοιότητα! Μέχρι εκεί φτάνει η ασχετοσύνη μου.

Να σου πω από την άλλη ότι έχεις τον πιο πιστό θαυμαστή-αναγνώστη... Γεια σου, Σαλίγκαρε! Σε παρακολουθεί, ενδιαφέρεται, διαφωτίζει, διαφωνεί και χειροκροτεί σε κάθε σου πινελιά!

Εγώ δε μπορώ να σου μιλήσω μέσω τραγουδιών ή να σου αφιερώσω στίχους, αλλά σίγουρα "βλέπω" τη θετική σου ενέργεια και την ευγένειά σου σε κάθε comment... Και, ρε γαμώτο, είσαι τόσο διαφορετικός εκ πρώτης όψεως! Αλλά καλύτερα! Φαντάζομαι ότι πολλοί σε προτιμούν ως... kinder έκπληξη!

Φιλάκια, Πανούλη!

Πάνο "please"...

South Of The River είπε...

@Κόκκινο Πιπέρι

Γιάννη μου σ' ευχαριστώ που περνάς. Αντιλαμβάνεσαι φαντάζομαι πόσο μικρή σημασία έχει το γεγονός ότι έτυχε να μην ασχοληθείς πολύ με την ξένη μουσική! Είσαι πάντα ευπρόσδεκτος και χαίρομαι που σου φαίνονται ενδιαφέροντα!

Φιλιά!

Τελευταία Άρθρα