Δέκα +1 2008 άλμπουμ

Η χρονιά σε μερικές μέρες τελειώνει. Ό,τι βγήκε βγήκε από άλμπουμ και βασικά ό,τι ακούσαμε ακούσαμε! Σκέφτηκα λοιπόν μια τρόπον τινά μουσική ανασκόπησή της, όσο μπορεί να γίνει αυτό με δέκα συν ένα άλμπουμ και μάλιστα επιλεγμένα από έναν μόνο άνθρωπο. Δεν ήταν δυνατόν να γράψω για περισσότερα, δεν θα τελείωνα ποτέ! Μια μουσική ανασκόπηση λοιπόν, έτσι για να κλείσουμε μουσικά και αυτή τη χρονιά.

Υπήρξε φέτος πολύ καλή κινητικότητα, νέοι καλλιτέχνες που μας εξέπληξαν ευχάριστα, παλιοί που μας απογοήτευσαν αλλά και άλλοι που μας καθησύχασαν, ακόμα και δουλειές από κόσμο ξεχασμένο (Guns ‘n’ roses, Marianne Faithful). Θέλησα όμως να ξεχωρίσω κάποια λαμβάνοντας όσο το δυνατόν περισσότερους παράγοντες υπόψη, από προσωπικά κολλήματα μέχρι τις αντικειμενικές δυσκολίες μιας μπάντας. Κάτι που δεν ήταν εύκολο. Όλα τα παρακάτω φιλοξενήθηκαν στο διπλανό banner των προτεινόμενων, για μερικά έγιναν και ιδιαίτερες αναρτήσεις. Και η σειρά δεν είναι αυστηρή, είναι όμως αντιπροσωπευτική. Με χαρά φυσικά να αλλάξετε και τη σειρά και τη σύνθεση, χωρίς δεύτερη σκέψη!

Παρέα λοιπόν με κάποια λιγοστά λόγια για το καθένα, τις φωτογραφίες από τα εξώφυλλά τους και ένα τραγούδι από κάθε άλμπουμ να παίζει δίπλα στο στερεο-φονικό μας, σας προσκαλώ να τα δείτε, να διαβάσετε γι’ αυτά και να ακούσετε κάτι από αυτά.


01. The Black Angels – Directions to see a ghost

Με άνεση το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς, από όσα κατάφερα να ακούσω. Χρόνια έχω να δω τέτοιο συνδυασμό πραγμάτων σε μια δουλειά: νέα μπάντα (πρόκειται για τον δεύτερό τους δίσκο), ακατάπαυστο φλερτ με τα 70ς χωρίς αυτό να περιχαρακώνει τον ήχο τους ούτε για αστείο, θεοσκότεινα και ανατριχιαστικά φωνητικά, και ο ακροατής μέσα σε ένα τρομακτικό τούνελ με την μπάντα να τον τραβάει ταυτόχρονα και προς τις δυο άκρες του. Σκοτάδι, μόνο. Μπράβο, μπράβο, μπράβο…



02. Mercury Rev – Snowflake midnight

Δυσκολεύομαι πια να προσπαθώ να βρίσκω λόγια για να περιγράψω τις δουλειές αυτής της μπάντας. Πραγματικά μια απ’ τις κολώνες της σύγχρονης μουσικής. Έπειτα από δυο (και μάλιστα κολλητά) απ’ τα καλύτερα άλμπουμ της τελευταίας τριακονταετίας («Deserter’s songs» και «All is dream») και μια εξαιρετική συνέχεια με το «Secret migration», φέτος μας «κέρασαν» μια δουλειά που απλά αδυνατεί κανείς να σχολιάσει, κατατάξει, κρίνει. Τα ηλεκτρονικά samples εγχειρίζουν τα κεφάλια, αφαιρούν τους εγκεφάλους και τους στέλνουν για άλλα ταξίδια, οι κιθάρες και το πιάνο συναγωνίζονται για το ποιος θα ξύσει περισσότερο το εξωτερικό των αυτιών μας, το μπάσο υποβάλλει τους φάρυγγες σε ανελέητες ταλαντώσεις, κι όλα αυτά πάνω στο μαγικό χαλί των φωνητικών και υπό τους ρυθμούς των κρουστών. Παραμύθι, ταξίδι, παραμύθι, ταξίδι, παραμύθι, ταξίδι, παραμύθι…



03. The Last Shadow Puppets – The age of the understatement

Κάποιος από την δεκαετία του 60 πέταξε το άλμπουμ προς τα μπρος και εκείνο προσγειώθηκε στο 2008. Το side project αυτό (The Last Shadow Puppets) των κάτι λίγο άνω των 20 ετών Alex Turner (Arctic Monkeys) και Miles Kane (Rascals) ήρθε σχεδόν χέρι χέρι «χρονοηχητικά» με το αριστούργημα των Black Angels, απλά στο πιο up tempo και γκρουβαριστό του. Γλυκό στραβολαίμιασμα κοιτώντας πίσω ακόμα και ως τα 60ς, εξαιρετική παραγωγή, και αν τα παιδιά (γιατί περί παιδιών πρόκειται) κάνουν τέτοια δουλειά απ’ αυτή την ηλικία… Μακάρι να συνεχίσουν βγάζοντας άλμπουμ ακόμα και στο μισό του φετινού…



04. The Gutter Twins – Saturnalia / Adorata

Περιττά πλέον τα λόγια για τους Lanegan – Dulli, ειδικά στο blog αυτό. Με το «Saturnalia» και την ζωντανή του παρουσίαση εδώ στην Αθήνα μας θύμισαν ποια είναι τα αφεντικά της εναλλακτικής ροκ εδώ και τουλάχιστον μια εικοσαετία και ξανάκαναν τα καπάκια των μπουκαλιών με ουίσκι να ανοίγουν από μόνα τους. Μας αποτέλειωσαν προς τα τέλη της χρονιάς με ένα E.P. διασκευών («Adorata»), προσφέροντάς μας ο ένας με το πιάνο του, ο άλλος με την κιθάρα του, και οι δυο με τις φωνές τους ένα χέρι. Όχι βοηθείας, αλλά για να μας παρασύρουν και να μας τραβήξουν εκεί, στα υπόγεια και στις καταπακτές που κυβερνάνε…



05. Madrugada - Madrugada

Το πέμπτο (και κατ’ εμέ τελευταίο μάλλον) studio album της μπάντας – αρρώστια ήρθε στις αρχές του χρόνου, με μια ιδιομορφία. Ήταν (και ήμασταν) τυχεροί μέσα στην ατυχία τους (και μας) που είχε ηχογραφηθεί πριν τον (ακόμα ανεξιχνίαστο) θάνατο του καλύτερου κιθαρίστα των τελευταίων ετών και μουσική ψυχή του γκρουπ Robert Buras, ο οποίος στο τελευταίο, προφητικό track «Our time won’t live that long» προσφέρει και την διόλου αδιάφορη φωνή του και τους στίχους του, ενώ για μας η συγκίνηση και η ανατριχίλα πιάνουν τέρμα. Κατά τα άλλα, οι Νορβηγοί αξιοπρεπέστατοι και σκοτεινότατοι (όπως πάντα) και με τη φωνή του Hoyem κλασικά από κάποιο μακρινό φρεάτιο, γυαλίζουν το απ’ άκρη σ’ άκρη δίκαιο μετάλλιο μιας από τις σημαντικότερες μπάντες από τότε που εμφανίστηκαν. Όχι μόνο για καθαρά ψυχολογικούς λόγους λοιπόν, χαλαρά στη δεκάδα…



06. Portishead – Third

Ξεροστάλιασα να περιμένω πάνω από το τελευταίο ένα τρίτο της ζωής μου, αλλά ήρθαν. Και όχι μόνο ήρθαν, αλλά μας έκαναν να καταλάβουμε ότι δεν έφυγαν ποτέ. Ιπτάμενο άλμπουμ, λίγο νωπό καθότι απευθείας απ’ το Bristol, μια πολυσυλλεκτικότητα που δεν μας είχαν συνηθίσει, η Beth εκεί, ο Geoff επίσης εκεί. Όλα στη θέση τους λοιπόν για τους πρίγκιπες της ανατολικής όχθης του Ατλαντικού! Και ‘μεις ευτυχείς που τελικά αποφασίσαμε ότι είναι ακόμα μαζί μας.



07. Woven Hand – Ten stones

Το 2003 το ιλιγγιώδες όχημα που έφερε μηχανή 16 καθαρόαιμων αλόγων (οι Sixteen Horsepower) σταμάτησε να δουλεύει. Όχι όμως και το βασικό της μοτέρ, ο αινιγματικός David Eugene Edwards, που θαρρείς ότι δεκαετίες τώρα έχει αρπάξει για καλά τα σκήπτρα του άρχοντα του σκότους από τον Cave. Την ίδια χρονιά σχηματίζει τους Woven Hand και με το φετινό και πέμπτο τους άλμπουμ τοποθετούν «δέκα μεγάλες πέτρες» πάνω σε οποιαδήποτε ελπίδα για φως, και με τον μοναδικό τρόπο του μαέστρου τους…



08. Calexico – Carried to dust

Τα είπαμε και στη σχετική ανάρτηση. Οι Burns και Convertino με περίσσεια ταχύτητας και υλικού, τόσο με το προτελευταίο «Garden ruin» όσο και με το φετινό τους άλμπουμ, αλλά και με τις επί πολλά έτη διαλεχτές συνεργασίες και συμμετοχές, πλέον εδραίωσαν την θέση τους στο στερέωμα «αδύνατον να ακούσεις από μας κάτι ούτε καν αδιάφορο». Κερασάκι στην φετινή τούρτα σε σχήμα κάκτου; Οι καλεσμένοι τους, και ιδίως ο Sam Beam και κατά κόσμον «Iron & Wine» στο «House of Valparaiso».



09. Mark Lanegan & Isobel Campbell – Sunday at devil dirt

Όποτε ακούω κάτι από τις (δυο το σύνολο) συνεργασίες του Lanegan και της Campbell, θυμάμαι μια φράση του Μ. Μηλάτου που είχα διαβάσει κάπου: «…Μάλιστα κύριοι! Έτσι γίνονται οι δουλειές. Η μικρούλα Σκωτσέζα θα πλησίασε τον Mark σε κάποια συναυλία, θα του πρότεινε συνεργασία, εκείνος θα βαρέθηκε να πει όχι, και… ιδού!». Βέβαια δεν ήμασταν και μπροστά όταν τα κανόνιζαν, αλλά σίγουρα οι δουλειές των δυο εκ διαμέτρου αντίθετων καλλιτεχνών τουλάχιστον μας μαγνητίζουν. Όπως και η φετινή. Αλλεπάλληλη πάλη σκοτεινιάς (Mark) και φωτός (Isobel), που εν τέλει καταφέρνουν να συμβιβαστούν και να απολαμβάνει ο ένας τις χάρες του άλλου. Και εμείς το ίδιο!



10. Deus – Vantage point

Ο μόνος σοβαρός λόγος ύπαρξης του Βελγίου (εκτός απ’ την πραλίνα και κάνα-δυο είδη μπύρας φυσικά) και μόνιμος πονοκέφαλος των απανταχού κριτικών και περιοδικών για το πού κατατάσσονται (alt rock, progressive rock, electro rock, …), ήταν και φέτος πιστοί και παρόντες. Ένας όμορφος δίσκος, πολύ ενδιαφέρουσες συνθέσεις, ηχητική ποικιλία (από όμορφες μπαλάντες μέχρι δυνατά electro) και οι πάντα όμορφα μπλεγμένοι ρυθμοί και φωνητικά τους. Σταθεροί και μόνιμο αποκούμπι ποιότητας.



10+1. Nick Cave & The Bad Seeds – Dig, Lazarus, Dig!!!

Προσπάθησα πολύ, πάλεψα πραγματικά μέσα μου, αλλά τελικά δεν στάθηκε δυνατόν να αντισταθώ. Δούλεψε βέβαια και η συνήθης ροπή μου προς την κατάργηση κάθε μορφής αντίστασης. Για δυο λόγους. Πρώτον, επειδή είναι με τεράστια διαφορά η καλύτερη δουλειά οποιουδήποτε «μεγάλου» ή λιγότερο «μεγάλου» (όσο μπορούν να αποδοθούν τέτοιοι χαρακτηρισμοί) προσπάθησε να δώσει το παρόν φέτος (The Cure, James, Tindersticks, R.E.M., Marianne Faithful, Paul Weller, Oasis – θου κύριε, και σίγουρα ξεχνάω κι άλλους). Δεύτερον επειδή κάτι σε αυτόν τον δίσκο μου ισχυροποίησε την πεποίθηση ότι το πανκ (μάλλον το ποστ πανκ και τα παρακλάδια του) μάλλον δεν ήταν ποτέ υπόθεση κανενός άλλου. Βάλτε και το γεγονός ότι ο Νικόλας έμαθε κιθάρα για τις ανάγκες του άλμπουμ και τα πήγε περίφημα. Μήπως πρέπει να ανεβάσω τον δίσκο ψηλότερα;


Εύχομαι σε όλους καλές ακροάσεις, άπειρη μουσική, και του χρόνου με πολλαπλάσια εξίσου καλά ή και ακόμα καλύτερα άλμπουμ, τόσο που να μην προλαβαίνουμε να ακούμε, να γράφουμε και να σχολιάζουμε. Τα ξαναλέμε με τη νέα χρονιά και με ένα αφιέρωμα σε ένα μοναδικό και πολύ σημαντικό και επιδραστικό συγκρότημα. Καλές γιορτές σε όλους. Και εις άλλα με υγεία!

Untitled

Ήταν ένα 15χρονο παιδί μόνο. Ουσιαστικά χωρίς να κάνει τίποτα, ένας γαμημένος και «πιστοποιημένα» καβλόμπατσος που κοιμάται και ξυπνάει γυαλίζοντας τα όπλα του και με την προσμονή επεισοδίων για να δείξει τι αξίζει και πόσο χρήσιμος είναι, του πήρε τη ζωή!

Κι όμως, αυτό το εφιαλτικό περιστατικό ήταν απλά μια πρόφαση, ή μάλλον χρησιμοποιήθηκε ως αφορμή. Ο καβλόμπατσος με τη σφαίρα του απλά έξυσε την κορυφή του παγόβουνου...

Αφορμή και ρωγμή να ξεχυθούν και να εκραγούν όλα τα προβλήματα και οι έγνοιες του ξεπεσμένου, ακρωτηριασμένου, απαξιωμένου πια «ενεργού πολίτη». Ξέρετε, αυτού που ο άλλος δίπλα του ξεψυχάει κι εκείνος δεν ασχολείται να του πάρει ένα μπουκαλάκι νερό, γιατί μπορεί να «μπλέξει», γιατί θα καθυστερήσει από τις «υποχρεώσεις» που τον κυνηγάνε από το πρωί στο μπάνιο και στο πρωινό κατούρημα μέχρι τη χαριστική βολή του βραδυνού, ξεψυχισμένου ντους! Αυτού που λέει «τι με νοιάζει που ο δίπλα δεν έχει να φάει, κι εγώ έχω να πληρώνω και να ξεχρεώνω 8 πιστωτικές και 3 δάνεια για «ανάγκες» που ο ίδιος δημιούργησα για να καλύψω, και το παιδί μου πρέπει να πάει πανεπιστήμιο γιατί πήγα κι εγώ, ή γιατί εγώ δεν μπόρεσα να πάω»...

Και πριν προλάβεις να σκεφτείς όλα αυτά, να σου και οι «κουκουλοφόροι». Οι ίδιοι που τα σπάγανε την Κυριακή στο γήπεδο, πριν 20 μέρες την 17^η Νοέμβρη. Οι «αντιεξουσιαστές». Τι σιχαμένη λέξη! Αντιεξουσιαστές που όταν βαρεθούν να σπάνε και να καίνε θα πάνε στο σπιτάκι τους, θα κοιμηθούν στο παπλωματάκι τους και θα τους χαρτζιλικώσουν η μαμά και ο μπαμπάς. Ο μπαμπάς που στις προηγούμενες και σε κάθε εκλογές ψήφισε ό,τι ψήφισε για να βγει ο τάδε βουλευτής και να διορίσει την άχρηστη, αγράμματη και αστοιχείωτη κόρη ή ανηψιά στα ΕΛ.ΤΑ. Μετά θα φωνάζει όμως για τη σύνταξή του, τα νοσοκομεία που σιγά σιγά θα τα χρειάζεται όλο και περισσότερο, το σχολείο του «αντιεξουσιαστή» γιου του... «Αντιεξουσιαστές» που οι πιο άτυχοι απ’ αυτούς άντε να περάσουν ένα βράδυ στο αστυνομικό τμήμα... Πού ήταν οι «αντιεξουσιαστές», γιατί δεν έκαναν τα ίδια με το Βατοπέδι ή με την απόφαση του Υπ. Οικονομικών να δώσει 24 δις στις τράπεζες, προκειμένου να συνεχιστεί η παρτίδα του παιχνιδιού που παίζουν καμιά δεκαριά άνθρωποι στον πλανήτη με καμιά 15αριά δις πιόνια;

Κι εμείς οι «υγιείς», «σκεπτόμενοι» και «συνειδητοποιημένοι»; Εμείς τι κάνουμε; Παρακολουθούμε τα δρώμενα από την τηλεόραση μέσω γλοιωδών και χαμερπών δημοσιογραφίσκων, λες και βλέπουμε ταινία ή ποδόσφαιρο, άντε οι πιο «ψαγμένοι» κάνουμε και μια διαμαρτυρία από τα πλήκτρα του υπολογιστή μας. Αύριο έχει 24ωρη απεργία της ΓΣΕΕ. Ακούτε; Της ΓΣΕΕ. Και πόσοι μπορούν να απεργήσουν; Πόσοι μπορούν να ασκήσουν αυτή τη μορφή διαμαρτυρίας που έχουν χυθεί τόνοι αίματος για χάρη της; Ο υπάλληλος του Σκλαβενίτη ή του Κωτσόβολου; Μπορεί να κάνει αν «θέλει» αλλά σε καμιά 20αριά μέρες θα είναι χωρίς δουλειά λόγω πλασματικής αιτίας απόλυσης, πχ «σκόνη σε ένα ράφι με μποκάλια σόδας». Επειδή «τόλμησε» να ασκήσει τα εργασιακά δικαιώματά του, ενώ στα αντίστοιχα καθήκοντά του είναι ήδη «άψογος», φοβούμενος την απόλυση! Εμείς οι «υγιείς» λοιπόν, το μόνο που κερδίζουμε είναι λίγες παραπάνω κακές σκέψεις, θλίψη και στεναχώρια!

«Φταίει το κράτος, είναι ανύπαρκτο»!!!! Ποιο κράτος ρε μαλάκα; Τι νομίζεις πως είναι το κράτος; Ένα αόρατο φάντασμα ή τέρας; Εσύ είσαι ρε μαλάκα. Κι εγώ κι ο απέναντι.

Απαξιωμένη παιδεία, υγεία, δικαιοσύνη, ασφάλιση, δημόσια τάξη, και όλοι οι λοιποί τίτλοι υπουργείων, απ’ άκρη σ’ άκρη. Αυτά μας αξίζουν όμως. Δεν φταίει κανένας άλλος, παρά μόνο εμείς. Όλοι!

Ένα τσιγάρο ακόμα και πάω για ύπνο, και μην ξεχάσω να ονειρευτώ. Το όνειρο όμως, ή απάντηση... is blowing in the wind, λέει δίπλα ο μεγαλύτερος στιχουργός που πάτησε στον πλανήτη. Έχει μείνει όμως πτερύγιο αυτιού να την ακούσει, ρουθούνι να τη μυρίσει;

The Cure - 2008 - 4:13 Dream

32. Ακριβώς τόσα είναι τα χρόνια που μετρώνται από το ξεκίνημα των Cure, της μπάντας που στοίχειωσε τις ημερήσιες εκδρομές μας με το σχολείο, τους τοίχους των εφηβικών δωματίων, αλλά και τα όνειρά μας, και κυρίως τα ξυπνήματα από αυτά! 32 χρόνια. Οπότε μετρήστε γενιές που συντρόφευσαν και σημάδεψαν τόσο βαθειά. Φέτος λοιπόν, ο Robert Smith με τα φιλαράκια του σαν να είπαν να επανορθώσουν, ειδικά για το τελευταίο. Έρχονται με 13 «Όνειρα» με μπόλικο φως και ξεσηκωτικούς ρυθμούς, όχι τόσο μαύρο όπως παλιά, με τα βασικά συστατικά τους σχεδόν άθικτα (η φωνή και τα αναφιλητά του Smith παραμένουν ανατριχιαστικά ίδια, όπως και οι κιθάρες τους), μέσα από ένα άλμπουμ που σίγουρα δεν είναι και στους 4 – 5 θριάμβους της δισκογραφίας τους, αλλά υπεραρκετό και για να θυμόμαστε ακόμα (λες και ξεχάσαμε και ποτέ) και για να πιστέψουμε ότι είναι ακόμα μαζί μας.

Ο δίσκος είναι κατ’ εμέ αρκετά αντιφατικός. Δεν μοιάζει ιδιαίτερα με κάποιον παλαιότερο, δεν φαίνονται να έρχονται με κεκτημένη ταχύτητα από κάποιον άλλο και ειδικά τον τελευταίο «The Cure» του 2004 ευτυχώς, έχει αρκετή εναλλαγή σε ρυθμούς, αλλά κάτι με συγκρατεί απ’ το να ενθουσιαστώ. Ίσως να είναι αυτή η κατάρα των τόσο μεγάλων, που τα λατρεμένα πράγματα που παραμένουν ίδια δεν μπορείς να αποφασίσεις αν σε καθησυχάζουν ή σε απογοητεύουν που η μπάντα «δεν εξελίσσει τον ήχο της»... Ίσως γι’ αυτούς πάντως κάνω μια εξαίρεση και ταχθώ υπέρ του πρώτου. Δεν είναι και μικρά πράγματα άλλωστε και προσωπικά δεν με κουράζουν και καθόλου.

Παθαίνω αρχικά μια ψιλοπλάκα με το πρώτο «Underneath the stars» με τον ρυθμό του και τις ψυχεδελικές, σαν από όνειρο παραμορφώσεις των φωνητικών, γνωστό και αρκετά εμπορικό up tempo groove στο «Only one», αγαπημένη εσωστρέφεια στο «Reasons why», πίσω στο πανκ με το «Freakshow», αρκετά αδιάφορο το «Real snow white», ξανά πίσω εκεί που τους λατρέψαμε με το «Hungry ghost», ενώ τα σπάει το «Switch» με μια εξαιρετική (όπως πάντα) μπασογραμμή. Γνωστή «χαρά του μπασίστα» οι Cure άλλωστε! Το αγαπημένο μου παιχνίδι με τα διαλείμματα στον ήχο με το «Perfect boy», και καθώς μπαίνει το «This, here and now with you» ανακαλύπτω ότι τα αυτία μου... πήξανε και θέλουν καθάρισμα. Πολλά κολλητά tracks με πολύ παρεμφερή ήχο και ρυθμό. Συνεχίζεται η κατάσταση με το «Sleep when I’m dead», ενώ κάπως βελτιώνεται το θέμα με το σκοτεινό «Scream». And the album is over με το «It’s over», καλό και διαπεραστικό κομμάτι με τις κιθάρες και τα τύμπανα να μπλέκονται με το (αρκετά αραιωμένο πια) μαλλί του Robert, αλλά και τη μπάντα να δείχνει σε τι φόρμα βρίσκεται ακόμα...

Κι επειδή περί ορέξεως... τα γνωστά, κάθε κομμάτι του «4:13 Dream» έχει κάτι για να λατρέψεις και κάτι για να βαρεθείς, αναλόγως από ποια οπτική το βλέπεις και από ποια... αυτιά το ακούς. Προσωπικά περισσότερο χάρηκα που οι Cure μας έχουν τόση ενέργεια και όρεξη 32 χρόνια μετά (σκεφτείτε ότι το πήγαιναν και για διπλό άλμπουμ) παρά ενθουσιάστηκα με τις μουσικές τους, με εξαίρεση κάποιες πραγματικά φοβερές στιγμές, ικανότητα που δεν θα απωλέσουν ποτέ! Αυτές περισότερο με καθησύχασαν όπως προείπα. Ακούγεται πάντως με όρεξη, ευλάβεια και αναμνήσεις, εκτός αν αυτά δεν σας αρκούν πλέον...