Ο καλός, ο κακός και ο μέτριος...

Οι συνθήκες γνωστές: λίγος χρόνος, πολλή κούραση, πολλά νέα άλμπουμ. Οπότε, ή γράφω λεπτομερώς για ένα στα δέκα περίπου νέα άλμπουμ αφήνοντας έτσι τόσο αρκετά αξιοσημείωτα χωρίς να προλάβουμε να πούμε λέξη γι’ αυτά, όσο και μερικά άλλα «πολυαναμενόμενα» να αλωνίζουν και να κάνουν αμέριμνα τον γύρο του θριάμβου τους στα τρισάθλια «ροκ» ραδιόφωνα της Αθήνας χωρίς κάποιον αντίλογο από πουθενά, ή γράφω μαζικά όπως τώρα και έστω με λίγες πινελιές για όσα περισσότερα μπορώ.


Το καλό: A Place To Bury Strangers – 2009 – Exploding head

Ήρθε η ώρα να πω την «μεγάλη» κουβέντα και μια ακόμα υπερβολή αυτής της χρονιάς (για τα μουσικά πάντα, για τα υπόλοιπα θέματα τέτοιες κουβέντες και προνόμια απολαμβάνουν μόνο οι κατ’ ιδίαν συνομιλητές μου...). Φέτος λοιπόν είναι η χρονιά των δεύτερων άλμπουμ. Για πολλά απ’ αυτά τα έχουμε ήδη πει και θα τα πούμε και τον Δεκέμβρη. Τώρα θα πούμε δυο λόγια για το «Exploding head» των Αμερικανών A Place To Bury Strangers.

Όχι, δεν πρόκειται για την πολυπόθητη λύση των απανταχού κατοίκων των αφιλόξενων χωριών που επισκεπτόταν ο Λούκυ Λουκ. Αλλά για το παράξενο όνομα μιας μπάντας που με το δεύτερο αυτό άλμπουμ τους έδωσαν ένα ξεγυρισμένο μάθημα σε όλα εκείνα τα γκρουπάκια (της Αγγλίας κυρίως) για το πώς παίζεται ακόμα (άμα θέλουμε να παιχτεί) το dark wave και το σκεπτόμενο punk, με ακόμα πιο έντονα τα gain της κιθάρας χαρισμένα από τους My Bloody Valentine, τους Sonic Youth, τους Joy Division και τους The Jesus And Mary Chain. Θεοσκότεινη και ατονική βαβούρα, με φωνητικά συννεφιασμένα και ριφς που κάνουν κατά μέτωπο νύξη στους παραπάνω διδάξαντες. Ένα πραγματικά καλό και γεμάτο άλμπουμ!


Το κακό: Muse – 2009 – The resistance

Μέχρι να βγάλουν το άλμπουμ αυτό, οι Muse ήταν μια μπάντα που αν ακούς ροκ εντ ρολ (με την πολύ ευρεία έννοια πάντα) και ήσουν (απο)κλεισμένος για πάρα πολύ καιρό χωρίς τις μουσικές σου σε χώρο που αναγκαστικά άκουγες μόνο σκυλάδικα ή ελληνική r’n’b και ξαφνικά άκουγες ένα κομμάτι τους, γέμιζες ελπίδες με μιας και δεν χρειαζόταν πλέον να ρωτήσεις τους άλλους αν συνεχίζουν να σε βλέπουν ή αν πέθανες και πήγες στην κόλαση τιμωρούμενος για πάντα για τις εν ζωή αμαρτίες σου. Και φυσικά με έναν τραγουδιστή που το «όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω Thom Yorke» είναι πολύ λίγο να περιγράψει το στυλ του.

Το φετινό και πολυαναμενόμενο «αριστούργημά» τους όμως δηλώνει μια μπάντα που όχι μόνο συνεχίζει στο ίδιο, μετριότατο και ευρείας κατανάλωσης μοτίβο, αλλά δίνει και στοιχεία που σε κάνουν να νομίζεις ότι νομίζουν ότι εκπόνησαν το έπος τουλάχιστον της χρονιάς. Απομιμήσεις των επικών συνθέσεων των Queen (ή ανταπαντήσεις σε κείνες, δεν κατάλαβα και δεν θέλω κιόλας), και βαρύγδουπα κοινωνικοπολιτικοί τίτλοι τραγουδιών σε στυλ «εκτός από μουσικάρες είμαστε και ανήσυχοι», ντεμέκ πειραματισμός και με αλλα είδη και ξελαρυγγιάσματα άνευ λόγου, συνθέτουν μια εικόνα που έχει την εξής μια απόχρωση: ότι δεν έχουν συνειδητοποιήσει μέχρι πού μπορούν να φτάσουν, μάλλον ότι δεν μπορούν να φτάσουν εκεί που νομίζουν όχι μόνο ότι μπορούν, αλλά ότι έφτασαν κιόλας. Μακάρι να αρκούσαν 2 βιολιά και ένα πιάνο μαζί με τις ηλεκτρικές κιθάρες, ή τα 308 άτομα προσωπικό ηχογράφησης ενός άλμπουμ. Και φυσικά με έναν τραγουδιστή που το «όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω Thom Yorke» είναι πολύ λίγο να περιγράψει το στυλ του.

Και όλα τα παραπάνω με τις ευλογίες των «ψαγμένων» και μη μέσων. Πώς να μην την πατήσει κανείς μετά;

Anyway, επειδή εδώ είμαστε μεγαλόψυχοι και μπορεί κάποιος καψερός να βρίσκεται ή να βρεθεί στην κατάσταση της πρώτης παραγράφου, ανεβάζω το ομώνυμο που για τις συνθήκες αυτές καλό είναι...


Το μέτριο: Pearl Jam – 2009 – Backspacer

Σκέψεις κατά τις ακροάσεις:

Τι γίνεται; Γιατί, τι περίμενες; Τρέχει κάτι με την παραγωγή; Πώς είναι έτσι τα φωνητικά του Eddie; Ή μήπως είναι το μόνο που σε κάνει να πιστεύεις ότι ακούς Pearl Jam; Όχι, κάτσε, άκου αυτό το ριφάκι του Gossard μες στον χαμό. Τι γίνεται, τι να νομίσω; Καλά δεν πήρες ιδέα από το «Fixer» του τι θα ακολουθούσε περίπου; Έχουν κρατήσει κάπως τα προσχήματα, αλλά τι pop punk συνθέσεις είναι αυτές ώρες ώρες; Βαρέθηκαν, δεν μπορούν άλλο; Μα δεν είναι μάλλον η μόνη grunge μπάντα που απέμεινε; Μήπως μαζί με την εξαφάνιση όλων των υπολοίπων εξαφανίστηκε και το grunge, δεν έχει πια λόγο ύπαρξης;

Τι γίνεται ρε διάολε; Γιατί, κάπως έτσι δεν ήταν και το ομώνυμο 3 χρόνια πριν; Σιγά την δισκάρα κι εκείνη! Γιατί ποιος είπε ότι περίμενα νέο «Vitalogy» ή νέο «VS»; Κάπως έτσι τα περίμενα τα πράγματα. Πώς είναι έτσι η παραγωγή στα φωνητικά ρε γαμώτο; Μήπως η φωνή του Eddie πνέει τα λοίσθια; Μήπως μετά το εξαιρετικό soundtrack του «Into the wild» πρέπει να τα παρατήσει με την μπάντα και να το ρίξει εκεί; Μήπως πρέπει γενικώς να τα παρατήσουν μην γίνουν κι αυτοί U2 ή Depeche Mode; Βαρέθηκαν; Κομμάτια όπως το «Just breathe» δεν είχαν ποτέ σε άλμπουμ τους. Αυτό είναι σαν να ξέφυγε/περίσσεψε απ’ το «Into the wild».

Τι γίνεται; Μην τους χαριστείς επειδή τους λατρεύεις. Μπα, δεν νομίζω. Μάλλον στέκεται μετά από 3 ακροάσεις. Έχει και ένα αυθεντικό Pearl Jam κομμάτι, το «Got some». Διάβασες τι έγραψες; Ένα αυθετικό Pearl Jam κομμάτι σε ένα άλμπουμ των Pearl Jam. Πού έχουμε φτάσει πια; Τα υπόλοιπα δηλαδή τι είναι; Ποιων είναι; Προπόνηση συντήρησης. Σου αρκεί; Αρκείσαι στο ότι είναι ακόμα μαζί; Ξέρω γω. Δεν ξέρω τι να νομίσω. Αλλά γιατί πρέπει να ταλανιζόμαστε έτσι μέχρι να δείξει η ιστορία τι και πώς, ποιος ναι και ποιος όχι;

A few rain-songs...

Όποιος ξαναπεί ότι οι κλιματικές αλλαγές πλέον είναι τόσο έντονες που έχουν εξαφανιστεί οι «μεταβατικές» εποχές (μεταξύ αυτών κι εγώ), δεν ξέρω κι εγώ τι θα γίνει! Ήδη έχουμε 19 Σεπτέμβρη και έτσι όπως βρέχει σχεδόν κάθε μέρα (και νύχτα), τα πρωτοβρόχια είναι πια παρελθόν, κάτι που υπαγορεύει και η διστακτική αλλά σταθερή έξοδος των πρώτων μακρυμάνικων απ’ τις ντουλάπες. Ας κάνουμε ένα soundtrack του πρώτου ψαξίματος της ζακέτας, του πρώτου ανοίγματος της ομπρέλας, του πρώτου ζεστού καφέ δίπλα στο τζάμι που μαστιγώνεται απ’ τις βροχοσταλίδες (;) – μιλάμε για πολύ πρωτότυπη κινηματογραφική εικόνα -, της πρώτης παπαριασμένης κάλτσας από την απροειδοποίητη νεροποντή που μας χτύπησε πισώπλατα στον δρόμο, του πρώτου νανουρίσματος από τη βροχή που πέφτει στις λαμαρίνες των αυτοκινήτων…

15 ανάκατα τραγούδια που μου έρχονται γρήγορα στο μυαλό, με συνθετικό τίτλου ή ακόμα και νόημα το –rain… (το «I’m singing in the rain» κόβεται εκ των προτέρων και το αντίστοιχο σχόλιο διαγράφεται επί τόπου).

1. Bob Dylan – Buckets of rain
Η αρχή ενός τέτοιου αφιερώματος δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, παρά μόνο με τον μοναδικό μάλλον άνθρωπο της μουσικής, που απλά δεν υπάρχει έκφανση της ζωής που να μην περιγράφεται από τουλάχιστον ένα τραγούδι του (αυτό είναι τσεκαρισμένο όσο δεν πάει, μιλάμε ακόμα και περιγραφές πολύ εξειδικευμένων καταστάσεων, πόσο μάλλον για μια βροχή). Πολλοί κουβάδες βροχής λοιπόν, μέσα από το εκπληκτικό «Blood on the tracks» του 1975. To «A hard rain is a-gonna fall» δεν επιλέχθηκε λόγω του ιδιαιτέρως ευαίσθητου περιεχομένου του. Δοκιμάστε επίσης και το «Rainy day women #12, 35».

2. The Waterboys – It’s gonna rain
Από την τελευταία δισκογραφική δουλειά τους και μέσα από το «Βιβλίο της αστραπής» (The book of lightning) και το 2007, βγάζουν μια προφητεία με απλό και πολύ Rolling Stones τρόπο ότι έρχεται βροχή, προφητεία όχι και πολύ δύσκολη εδώ που τα λέμε αν ζούσαμε κι εμείς εκεί που ζουν κι αυτοί, στη Σκωτία δηλαδή. «It’s gonna rain».

3. Dire Straits – It never rains
Σε αντίθεση με τους άνωθεν Σκωτσέζους, οι Dire Straits κάτι δεν βλέπουν καλά ή τότε τουλάχιστον, στα 1982, είχαν μέρες να βγουν απ’ το σπίτι ή το στούντιο, ηχογραφώντας το «Love over gold». Εξ ου και το πανέμορφο «It never rains» που παραπονιέται ο Mark Knopfler. Πάντως εν τέλει κάποιος πρέπει να τους ενημέρωσε για τις κλιματολογικές συνθήκες της χώρας του, αν κρίνουμε απ’ το εξώφυλλο του άλμπουμ...

4. B.B. King – Eric Clapton – Come rain or come shine
Εδώ μάλλον δεν χρειάζεται να πούμε λέξη. Μέσα από μια απ’ τις σημαντικότερες συνεργασίες που έγιναν ποτέ, το «Riding with the king» του 2000, δυο μεγάλοι bluesmen συνομιλούν, και με το παίξιμό τους να φαντάζει ό,τι πιο εύκολο υπάρχει, μας τραγουδάνε «Come rain or come shine», κι εμείς απλά χαζεύουμε και απολαμβάνουμε, απλά χαιρόμαστε που βρέχει...

5. Fred Neil – Little bit of rain
Πηγαίνουμε 35 ολόκληρα χρόνια πίσω, σε έναν από τους πιο αδικημένους τραγουδοποιούς που ποτέ δεν έλαβε την απήχηση που του άξιζε. Λίγο πριν γράψει τραγούδια για τον μεγάλο Roy Orbison και πριν δανείσει άλλα στους Jefferson Airplane, ο Fred Neil με την απίστευτη φωνή του και μόνο συνοδεία της κιθάρας του μας τραγουδάει «A little bit of rain» μέσα απ’ το άλμπουμ «Bleecker & McDooga». Συστήνεται ανεπιφύλακτα όταν έχεις χρόνο να απολαύσεις τη βροχή!

6. Led Zeppelin – Fool in the rain
Έναν χρόνο πριν την πρώτη τους (και κατ’ εμέ οριστική) διάλυση και τον θάνατο του τεράστιου Johnny Bonham, στα 1979, εντός του «In through the out door» κρύβεται ένα τραγούδι από κείνα που σε κάνουν να καταλάβεις γιατί οι Zep ήταν τόσο μεγάλη μπάντα. Το blues-reggae «Fool in the rain» είναι ιδανικό για το τέλος του καλοκαιριού, και για εκείνους που οι πρώτες βροχές δεν τους πτοούν, έχουν ακόμα στο πορτ μπαγκάζ τα σύνεργα του camping, και ονειρεύονται πολύ, μα πολύ καλοκαίρι ακόμα...

7. Moby – Raining again
Στην δεκαετία μας ξανά, και στον πιο υπερεκτιμημένο καλλιτέχνη των τελευταίων 20 ετών. Αξιοσημείωτος λόγω του εκπληκτικού «Play» που μας κληροδότησε στα 1999, αλλά μέχρι ώρας και συγκεκριμένα από το ναυάγιο του «Hotel» του 2005 διασώζεται μάλλον μόνο το «Raining again». Εκτός των άλλων ταιριάζει και σαν ηχόχρωμα και σαν τίτλος στην μετεωρολογική μας κατάσταση.

8. The Jesus and Mary Chain – Happy when it rains
Δυο πράγματα έχω να σημειώσω εδώ. Πρώτον, ότι ψάχνοντας στα άλμπουμ των Jesus and Mary Chain ανακάλυψα ότι χαλαρώνουν τον ήχο και το βουητό τους μόνο όταν μιλάνε για βροχή, κάτι που είναι προφανές ακούγοντας το μελωδικό «Happy when it rains», από το «Darklands» του 1987. Το δεύτερο είναι ότι η συνεχής βροχή έχει αλλοιώσει σημαντικά την νοητική και πνευματική κατάσταση των Σκωτσέζων. Διαβάστε και τα παραπάνω για τους υπόλοιπους συντοπίτες τους και πείτε μου που συνάδουν οι απόψεις τους! Άκου «Happy when it rains» στη Σκωτία!

9. Ann Peebles – I can’t stand the rain
Και μια εξαιρετική και αφανής κυρία της soul. Πανέμορφο άλμπουμ το «I can’t stand the rain» του 1974, όσο και το ομώνυμο τραγούδι, που μάλλον ταυτίζεται με την άποψη των περισσοτέρων...

10. Nick Cave and The Bad Seeds – Ain’t gonna rain anymore
Είκοσι χρόνα αργότερα, ο Cave και η dream team του είχαν ήδη πάρει τον δρόμο της καταστροφής. Όχι της δικιάς τους αλλά της δικιάς μας. Περιττά τα λόγια για το «Ain’t gonna rain anymore» μέσα από το πολύ σημαντικό άλμπουμ «Let love in».

11. Nick Drake – Hazy Jane II
Όχι, δεν έχω κάνει λάθος, επίτηδες δεν τηρώ τον «κανόνα» του ποστ αυτού. Γιατί δεν θα μπορούσε να λείπει από ένα τέτοιο αφιέρωμα ο συνονόματος του από πάνω, ο μακαρίτης Nick Drake, ο άνθρωπος φθινόπωρο! Οπότε κρίνω περιττό να υπάρχει και η λέξη rain ή τα παραγωγά της σε ένα οποιδήποτε τραγούδι του, αν και όπως είναι απόλυτα φυσικό υπάρχουν πολλά τέτοια. Ακούγεται το «Hazy Jane II» από το «Bryter Layter» και το 1970.

12. The Beta Band – Dry the rain
«Κοίτα τώρα πώς θα πουλήσω όλα τα άλμπουμ των Beta Band», λέει ο Τζον Κιούζακ στον Τζακ Μπλακ, και πατάει play στο ηχοσύστημα του δισκοπωλείου. Ένα πανέμορφο κομμάτι, από το soundtrack του κλασικού πια μουσικού φιλμ μεταφορά βιβλίου του Νικ Χόρνμπυ «High Fidelity».

13. Tom Waits – Raindogs
Πίσω πάλι στα 1988 και σε έναν από τους πολλούς σημαντικούς δίσκους του ταχυδακτυλουργού Tom Waits. Μαγεία, αφέλεια, και επιβλητικότητα με το ομώνυμο τραγούδι.

14. The Beatles – Rain
Ένα τραγούδι από τα εκατοντάδες των σκαθαριών που δεν κατάφερε (αδίκως) να πάρει θέση σε κάποιο αυλάκι κάποιου στούντιο άλμπουμ τους. 1966 και στη β’ πλευρά του 7’’ single «Paperback writer», ακούγεται το υπέροχο, φθινοπωρινό και λιτό «Rain».

15. Closer – In the sunny morning rain
Από τις παλιές και καλές εποχές των δικών μας Closer και το «Suddenly comes», μας τραγουδάνε για ένα από τα πιο σπαστικά φαινόμενα με το «In the sunny morning rain». Ελπίζω να μην σας την έσπασα τόσο κι εγώ με τις πολλές αναφορές και τη φλυαρία μου... Καλό ΣΚ και μην ξεχάσετε να πάρετε ομπρέλα!

David Bowie - Ch ch ch ch changes...

Δεν πρόκειται να σταθώ στην αδιάκοπη παραγωγικότητα και ενέργειά του όντας 62 ετών, από το 1967 έως σήμερα, ούτε στο ότι είναι ίσως η πολυσχιδέστερη art προσωπικότητα που περπάτησε στον πλανήτη. Δεν θα σταθώ στα 24 studio albums του, στις πόσες άλλες αμέτρητες συλλογές και live κυκλοφορίες, ή σε συμμετοχές του και παραγωγές του σε δουλειές άλλων καλλιτεχνών.

Ούτε στις εκατοντάδες περιπτώσεις που διασκευάστηκαν δικά του τραγούδια, και στις άλλες τόσες που επηρέασαν μελλοντικά μουσικά ρεύματα και μπάντες, πολλές απ’ τις οποίες εμπνεύστηκαν τα ονόματά τους από στίχους του και τίτλους τραγουδιών του…

Δεν θα ήθελα να δώσω τόση έκταση στις 39 συνολικά ταινίες που έχει συμμετάσχει ως ηθοποιός, μάλλον ανυπέρβλητο κατόρθωμα για μουσικό, ούτε στις όσες άλλες έβαλε μουσική… Ούτε στο once in the century ευρυγώνιο φάσμα του, έχοντας παντρέψει μέσα κι έξω από την ψυχεδελική φολκ των 60ς έως τους Nine Inch Nails, από τις παθιασμένες, καταστροφικές ακουστικές μπαλάντες κυματοειδούς πιάνου και συρμάτινης κιθάρας έως τον ηλεκτρονικό ορυμαγδό του «Lost Highway» του David Lynch.

Και θα έλεγα να μη δώσω τόση σημασία στο ότι δίσκοι σαν τα «Space Oddity», «Station to Station», «Scary Monsters», «Heroes», «Let’s dance», «Diamond dogs», «Reality» θα αποτελούν αιώνιες σημαδούρες για την παγκόσμια μουσική. Κι ας ήταν «ροκ με κραγιόν» όπως του έλεγε ο John Lennon! Ούτε στις χίλιες μορφές του, στην αμφιλεγόμενη και αντιφατική ερωτική του ζωή, και στην έντονη πολιτικοποίησή του.

Λέω μόνο να σταθώ στο εξής, στο πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό όταν πρωτοάκουσα David Bowie, που επιβεβαιώνεται μέσα μου κάθε φορά, και που με τόση άνεση ξέρω ότι δεν θα πω ποτέ για κανέναν άλλον…:

Ότι αυτόν τον άνθρωπο, τον «Λευκό Δούκα» απ’ το Brixton, απλά δεν γινόταν να τον «καπαρώσει» κάτι άλλο εκτός απ’ τη μουσική και να μην αποτελέσει για εκείνη αυτά που αποτελεί. Ότι ήρθε εκείνη, τον βρήκε και του ανέθεσε τον ρόλο που ακόμα παίζει. Ο Bowie ήρθε στον κόσμο γι’ αυτόν τον λόγο, και το ήξερε απ’ όταν ακόμα μπουσούλαγε. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία, οι απαραίτητες και αναπόφευκτες διαδικασίες για να γίνει πράξη το παραπάνω! End of post.

Broken Records - 2009 - Until the earth begins to part

Έχω πει πόσο μ’ αρέσει όταν ένα debut album δεν τιτλοφορείται με το όνομα του/των δημιουργού/ών του; Παρακαλείται ο κύριος Mike Scott και τα Σκωτοαγγλοϊρλαδνέζικα Υδατοπαίδια του (εξυπνάδα του χοστ αυτή!) να μάσουν βιολιά, πιάνα, κιθάρες, κιθαρόνια, κοντραμπάσα, πνευστά κλπ και να αποσυρθούν. Ησύχως μάλιστα. Ό,τι έκαναν έκαναν. Και να μείνουν ήσυχοι γιατί οι κληρονόμοι τους είναι ήδη εδώ, με ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς.

Όταν πρωτοδιάβασα για το άλμπουμ αυτό και πριν το ακούσω για μερικές δεκάδες φορές, είχα πρόβλημα είναι η αλήθεια. Και τρελή αγωνία, γιατί το έμαθα σε χώρο που δεν μπορούσα να ακούσω μουσική, ώστε να τσεκάρω όλα αυτά που διάβασα. Ποιοι είναι αυτοί οι Σκώτοι, οι «σπασμένοι δίσκοι», «σπασμένα αρχεία» ή όπως λέγονται («κόλλησε η βελόνα» σημαίνει πάντως στ’ αγγλικά) που διαδέχονται λέει ηχητικά τους Waterboys και τους ρομαντικούς αναρχικούς Levellers απ’ το Brighton; Και με τη γνωστή διαλλακτικότητα που με διακατέχει, το πήρα προσωπικά και έλεγα ποιος τολμάει να γράψει τέτοια κουβέντα, να συγκρίνει μια μπάντα με ένα μόλις άλμπουμ με τους Waterboys; Η απόσταση από τον τόπο ανάγνωσης ως τον τόπο ακρόασης, μου φάνηκε περίπου δυόμιση φορές ο γύρος της γης κατά μήκος του ισημερινού.

Αφιερώνοντας στους κυρίους αυτούς το πρώτο δικό μου πάτημα του play στην ιστορία, οι απορίες, προκαταλήψεις, δισταγμοί, κολλήματα, και λοιπά καλούδια του χαρακτήρα μου, εξαφανίζονταν λεπτό με το λεπτό. Μεγάλο δίκιο αυτός που το έγραψε. Γιατί εκτός του ότι διαδέχονται με τόσο δικό τους ύφος έναν τόσο ιδιόρυθμο ήχο με τις γνωστές παγίδες που αυτό εσωκλείει, του να ακουστούν δηλαδή γραφικοί και φθηνοί νομίζοντας ότι με ένα βιολί και πέντε ξελιγωμένα φωνητικά θα αναβιώσουν την ιρλανδική και σκωτσέζικη φολκ, πρόκειται και για έναν αμιγώς μουσικά αρτιότατο και πανέμορφο δίσκο από επτά Σκωτσέζους (ούτε ένας εν τω μεταξύ δεν λέγεται McΚάτι), ακόμα και για κάποιον που ακούει τα βιολιά και τα πνευστά να ακολουθούν τα δέρματα των τυμπάνων για πρώτη του φορά!

Αυτό που όμως με έπιασε απ΄το λαιμό σαν ακροατή αλλά και σαν ερασιτέχνη των ερασιτεχνών «μουσικό», δεν ήταν μόνο το λατρεμένο σε μένα αυτό μουσικό είδος. Ήταν η σχεδόν επιβλητική ωριμότητα ενός άλμπουμ ντεμπούτου. Ωριμότητα που στο παρελθόν έχω ξανασυναντήσει μετρημένες φορές και μόνο σε μπάντες που εκ των υστέρων αποδείχθηκαν πεφωτισμένες. Κάπου εκεί αναλογίστηκα πόσο καιρό έχω να ακούσω τέτοιας ποιότητας πρώτο άλμπουμ... Η καταστροφή είχε ήδη ξεκινήσει από το ομώνυμο ΕΡ τους με τα «Lies» και «If the news make you sad, don’t watch it», ελάχιστο καιρό πριν την έκδοση ολόκληρου του δίσκου. Το διέδιδα προφορικώς ή/και μέσω decks όσο μπορούσα, αλλά ένιωθα ότι κανείς δεν πρόσεχε. Κάποια στιγμή πάντως σκέφτηκα ότι δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό...

Έχω ξανατονίσει τα περί αγγλικής γλώσσας. Από τις φτωχότερες, εφόσον με την ίδια ακριβώς λέξη περιγράφονται δυο ή και τρία παντελώς άσχετα πράγματα, αλλά από τις συναρπαστικότερες μιας και με δυο το πολύ λέξεις περιγράφονται καταστάσεις που σε άλλες γλώσσες χρειάζονται ολόκληρες προτάσεις να περιγραφούν. «Nearly home» λοιπόν το πρώτο κομμάτι, και εκεί αρχίζεις και ψάχνεις μήπως τα παιδιά άλλαξαν όνομα στο γκρουπ τους το παλιό. Ένα κλασικής κοπής ριφ του βιολιού και η πανέμορφη φωνή του Jamie Sutherland (οι ευδιάκριτες επιρροές από Thom Yorke και David Eugene Edwards κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτες) με τις μεγάλες της εξάρσεις αλλά χωρίς να υπερβάλει και τις μελωδίες της να σε κάνουν να μην μπορείς να κάνεις αλλιώς από το να τις προσέξεις, δείχνουν από νωρίς την αρτιότητα και το συναίσθημά τους. Ακολουθεί το καταιγιστικό «If the news make you sad, don’t watch it» με την γαζωτική εισαγωγή του μπάσου, του βιολιού και των τυμπάνων, έρχεται η φωνή, τα πνευστά και ο στίχος μαζί με το πιάνο, και να, έχουμε ένα από τα ωραιότερα tracks της χρονιάς. Το άλμπουμ συνεχίζει με τις απαραίτητες αυξομειώσεις σε ρυθμό και ένταση (εδώ κάναν άλλα και άλλα, στα βασικά δεν θα έδιναν σημασία;), άλλοτε με δυνατές σε συναίσθημα μπαλάντες (Until the earth begins to part, Thoughts on a picture, Ghosts) και άλλοτε με γρήγορες και συναρπαστικές ελεγείες (If Eliert Loevbord wrote a song, A good reason).

Το μουσικό αυτό είδος είναι αλήθεια ότι ξενίζει πολύ μεγάλη μερίδα μουσικόφιλων. Κυρίως γιατί κακώς το θεωρούν παρωχημένο, και επίσης κακώς τους παραπέμπει σε country καταστάσεις. Ακόμα πάντως κι αν κάποιος δεν έτυχε να ασχοληθεί με την παρέα του Mike Scott και μάλιστα την δεκαετία του 80 που μόνο για τέτοια δεν προσφερόταν και το ροκ έδινε την υπέρ πάντων μάχη να μην πολτοποιηθεί από την electro-disco-pop, τώρα με τους Broken Records υπάρχει ξανά η ευκαιρία να το πλησιάσουν. Πάνω από 25 χρόνια μετά φαντάζει από τους πιο ενδιαφέροντες συνδυασμούς παραδοσιακής και σύγχρονης μουσικής. Όσο για την μπάντα, τι άλλο να ευχηθούμε εκτός από το να συνεχίσουν έτσι... μέχρι η γη να αρχίσει να διαλύεται;

Back with the falling leaves...

Σήμερα τελευταία μέρα του Αυγούστου όλη μέρα έριχνε καρέκλες και είχα τον πρώτο χαζό πονοκέφαλο από την αλλαγή του καιρού. Σήμερα μετά από πολύ καιρό έκανα 27 κύκλους να βρω να παρκάρω. Εδώ και τρεις τέσσερις μέρες επέστρεψα και στη δουλειά, ενώ ξεκινάει και ο δακτύλιος. Ξεκινάνε και τα live σε κλειστούς χώρους. Θα έλεγα κάτι και για τα σχολεία, αλλά είμαι στα μέσα της δεύτερης δεκαετίας που έχει πάψει να με απασχολεί το θέμα. Μάλλον λοιπόν είναι ώρα να σας πω όχι καλό χειμώνα, αλλά καλή χρονιά. Η χρονιά για όσους δεν το γνωρίζουν ξεκινάει τώρα, καθώς όλα τώρα ξαναγεννιούνται και ξαναπεθαίνουν. Οι μουσικές σεζόν, οι αθλητικές, οι σχολικές, οι ακαδημαϊκές, οι εργασιακές, τελειώνουν οι άδειες, τελειώνει θεωρητικά μια εποχή και ξεκινάει μια άλλη. Με άλλα λόγια, μάλλον λάθος οι Ιούλιοι, Γρηγόριοι και δεν ξέρω γω ποιοι άλλοι τοποθέτησαν την πρωτοχρονιά εκεί που την τοποθέτησαν, καθώς τίποτα από τα παραπάνω δεν αρχίζει ούτε τελειώνει τότε.

Κι αφού λείψαμε, ξεκουραστήκαμε (λέμε τώρα), πήγαμε σε πολλά live, ταξιδέψαμε, λιαστήκαμε και επιδοθήκαμε με ζήλο στις λοιπές συναφείς καλοκαιρινές δραστηριότητες (8ωρα στην παραλία, βουνά από κουτάκια μπύρας, ανάλογο βουνό και η κοιλιά, φρέσκο γαυράκι και ουζάκι μετά το μπάνιο, κάστρα στην άμμο με τα κουβαδάκια κλπ κλπ), πάμε και στα μουσικά. Οι μπάντες δεν μας λυπηθήκανε και τα νέα άλμπουμ ορμούσαν λυσσαλέα στα bytes του σκληρού και στα cd players όπως χυμάει ο Lionel Messi στις αντίπαλες περιοχές που συνηθίζει να κάνει φύλλο και φτερό.

Επειδή δεν θα ήθελα να γράφω τώρα για δίσκους που βγήκαν και άκουσα έως και δυόμιση μήνες πριν (και αυτό ΔΕΝ είναι τεμπελιά), σκέφτηκα αυτό το συμπυκνωμένο κείμενο, με μερικά από τα highlights του καλοκαιριού κατά Ring Of Smoke. Βάλτε του λίγο νερό να αραιώσει (όπως στις παλιές πορτοκαλάδες αν θυμάστε), και δροσιστείτε σαν αντίδοτο στα τελευταία απομεινάρια ζέστης και στην ύστατη προσπάθεια του εκλειπόντος καλοκαιριού να μας πείσει ότι θα κάτσει πολύ καιρό ακόμα! Ξέρει καλά όμως ότι εδώ στα δαχτυλίδια καπνού λατρεύουμε τον χειμώνα, οι βαλίτσες του ήδη στέκουν στην πόρτα...


The Pains Of Being Pure At Heart – The Pains Of Being Pure At Heart.
Το όποιο μεγαλείο της indie παίρνει ζωή από τη φρεσκάδα και τα χαμόγελα των πιτσιρικάδων αυτών. Τόσο καταιγιστικό, που φέρνει σε δεύτερη μοίρα την ώριμη σκέψη των απανταχού πεπειραμένων μουσικόφιλων «καλό, αλλά θέλω να δω και τη συνέχεια».

The Horrors – Primary Colours
Όσοι παρακολουθούσαν NBA θα με καταλάβουν, σόρυ για τους υπόλοιπους αλλά δεν υπάρχει πιο χαρακτηριστική φράση γι’ αυτό το άλμπουμ. Νο 1 στα draft.

Broken Records – Until the earth comes to part
Μάλλον βρέθηκαν οι φυσικοί κληρονόμοι των Waterboys, και μάλιστα σε βελτιωμένη έκδοση. Τρελλό SOS για τη δεκάδα της χρονιάς, μόνο αυτό έχω να πω. Και γαμώ τα άλμπουμ! (ο όποιος λυρισμός και λογοτεχνική συνέπεια – λέμε τώρα – του γράφοντος μάλλον θάφτηκαν στην άμμο κάποιας παραλίας...)

Florence and the Machine – Lungs
Δεν ξέρω για τι άλλο μπορει να κατηγορηθώ αν ξαναγράψω έστω και μια ακόμα λέξη για τη Florence…

Crippled Black Phoenix – 200 tons of bad luck
Να που οι τύποι αυτοί με εξανάγκασαν να γράψω για την απαγορευμένη διακλάδωση του post rock. Σκώτοι κι αυτοί, μέλη των Mogwai στο εγχείρημα, και ίσως ο πιο προσιτός δίσκος post rock από τους λίγους που έχω ακούσει. Τους περιμένουμε και στο Gagarin και λέω να είμαστε εκεί.

Wilco – Wilco (The album)
Γιατί ρε παιδιά; Δηλαδή σεβαστείτε μόνο το δεύτερο συστατικό του πρώην ονόματός σας (Uncle Tupelo) που είναι ίδιο με το πρώτο του υπερδίσκου του Van The Man (Tupelo Honey) – μπράβο ρε χοστ! Θέλει διαβήτη και κομπιουτεράκι να καταλάβουμε τι έγραψες! Όμορφες συνθέσεις, ενορχηστρώσεις, ιδέες, στίχοι, αλλά πολύ γύρω γύρω και απ’ έξω απ’ έξω. Αφού «εδώ» το’ χετε. Δώστε του μια να γυρίσουν τα ηχεία τούμπα! Και σας έχω και αδυναμία...

Dinosaur Jr. – Farm
Που να μην ήταν και στα μαχαίρια ο Mascis με τον Barlow, έτοιμοι να βγάλουν τα μάτια ο ένας του άλλου με τα περισσεύματα των χορδών πάνω απ’ τα κλειδιά. Μόνο αυτό λέω!

White Lies – To lose my life
Δεν είναι κακό, απλά άλλοι και μάλιστα σύγχρονοί τους μας τα λένε ήδη καλύτερα. Καλό χιτ ωστόσο το ομώνυμο.

Iggy Pop – Preliminairies
Ωρέ Ίγκυ, θα ξεχάσουμε κι αυτά που ξέρουμε; Τι ξεμωράματα είν’ αυτά; Αλλά θα μου πεις, μεγαλύτερος γκουρού από σένα στα ξεμωράματα δεν υπήρξε. Από τα «γαλλικά» (του σανιδιού και του λιμανιού) το έριξες στα 62 σου στα γαλλικά (αυτά που πάνε μαζί με το πιάνο); Ας όψεται το dj-λίκι που διψάει για τραγούδια σαν τα φετινά...

Eels – Hombre Lombo – 12 songs of desire
...ή κάπως έτσι, ισπανικά δεν κατέχω. Δεν μας τα λες καλά όμως φίλε. Μετά από ένα «Electro-shock blues» και ένα «Blinking lights and other revelations», μας ξεφουρνίζεις το φετινό, τη στιγμή που σε έχουμε ανάγκη περισσότερο από ποτέ;

The Veils – Sun guns
Πατάνε γερά πλέον. Τέλος. Και μετά από δεκαετίες η τύχη χαμογέλασε στον χοστ, μιας και το live τους τον Ιούνιο (που δεν θα μπορούσα να πάω) αναβλήθηκε για τις 25/09 (που μάλλον θα μπορώ να πάω). Σαν να άκουσα ότι «περιοδεύουν» στη χώρα μας μαζί με τους δικούς μας πάρα πολύ καλούς B-Sides...

Soulsavers (- Mark Lanegan) – Broken
Ο Μάρκος μας ξύπνησε, ξεμέθυσε, συννενοήθηκε με τους Soulsavers για δεύτερη φορά στα χρονικά, τους είπε να αφήσουν για λίγο στην άκρη τις ηλεκτρονικές εξάρσεις τους, τους «χάλασε» κι αυτούς, και κάπως έτσι βγάλανε ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς.



....και πολλά, πολλά ακόμα. Sonic Youth, Arctic Monkeys, Mark Knopfler... Και πόσα ακόμα περιμένουμε... Pearl Jam, The Black Heart Procession, Editors... Μη βιαστείτε, σκοπεύω να γράψω και για κάποια από αυτά (τα πιο πρόσφατα), καθώς και για πολλά άλλα, έτσι ώστε να είμαστε όσο πιο έτοιμοι γίνεται τον Δεκέμβρη, που είναι φέτος και τέλος της δεκαετίας. Μέχρι τότε, μερικά ακόμα αφιερώματα, παρουσιάσεις άλμπουμ, και ένα (μάλλον εξ’ αρχής καταδικασμένο) πείραμα με μουσικά κειμενάκια... Καλώς σας βρήκα και καλές ακροάσεις...

ΣΗΜ (σιγά μη δεν είχε σημ): Φυσικά δεν υπάρχει περίπτωση να ανεβάσω ένα κομμάτι από κάθε άλμπουμ που αναφέρω, γιατί δεν θα τελειώσω ποτέ. Αρκεστείτε ως συνήθως σε τρια απ’ αυτά... Παράπονα, συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και απειλές, παρακαλώ εντός...