Best 20 of 2014, #08

#08. Bruce Springsteen – High Hopes

Γιατί στην εικοσάδα: Ο Bruce εδώ και σχεδόν μια δεκαετία plus έχει καταφέρει κάτι που μάλλον μόνο εκείνον χαρακτηρίζει, σε σχέση με τους ομοίους του από άποψη ηλικίας, δεκαετιών στο κουρμπέτι κλπ. Πλέον εδώ και τουλάχιστον δέκα χρόνια βγάζει δισκάρες και κατάφερε να θες να ακούσεις όταν μαθαίνεις ότι εξέδωσε δίσκο, προνόμιο που ήδη έχουν χάσει πάμπολλες μπάντες και καλλιτέχνες με ούτε το ένα δέκατο της πορείας και προσφοράς του Boss. Έχει ξανανιώσει, έχει αποτάξει από πάνω του τη δεινοσαυρίαση, δεν αρκείται στο ότι θα πουλήσει τον κώλο του ό,τι και να βγάλει λόγω ονόματος. Έτσι και φέτος, με τις διασκευές του και με έναν από τους μεγαλύτερους έβερ ιερείς της κιθάρας δίπλα του, για λόγους σαν τους παραπάνω στρογγυλοκάθεται με άνεση στο #08. Κι ας είναι φυσικά όλο αυτό κατακριτέο, κι ας φτύνουν τον κόρφο τους όλοι οι "γνώστες" που μας πήζουν κάθε χρόνο στα αυτιστικά ψευτομπλούκια με γκοσγιασούφηδες και καριμπούδες. Ειδικά αν ακούσεις το νέο take στο "The ghost of Tom Joad" και δεν πάθεις κάτι, παράτα το καλύτερα φίλε ορκισμένε φαν κακής μουσικής για ασανσέρ... 

Γιατί όχι ψηλότερα: Εδώ έρχεται το μπλογκ να επιδοθεί σε ένα γαμάτο επιχείρημα ανωτερότητας. Ο μόνος λόγος που δεν είναι ψηλότερα το High Hopes είναι γιατί απλά μπήκαν ψηλότερα καλλιτέχνες επίσης γαμάτοι, αλλά νεώτεροι. Και για να είμαστε εντελώς ειλικρινείς, με καλύτερα άλμπουμ. Τονίζεις δηλαδή την διαφορά του Boss σε σχέση με τα πτώματα της εποχής του, αλλά μέχρι ένα σημείο. Προτεραιότητα έχουν πάντα οι νεότεροι. Ρεσιτάλ καλλιτεχνικής δικαιοσύνης. Τέλος.

Best 20 of 2014, #09

#09. Spoon – They Want My Soul

Γιατί στην εικοσάδα: Οι Spoon εδώ με το They want my soul παίρνουν από το ring of smoke το βραβείο για το 2014 του πιο πετυχημένου (μάλλον) mini come back. Ίσως, λέω ίσως, ο καλύτερος στεγνός ίντυ δίσκος για φέτο. Όμορφα τραγούδια και ριφάκια διαλεχτά διαδέχονται το ένα το άλλο, καλή παραγωγή, μα κυρίως ένα κομμάτι από κείνα που τόσο μας λείπουν πια και που κατέδειξαν στους Spoon στοιχεία σοβαρής και ταλαντούχας μπάντας, το Outlier…

Γιατί όχι ψηλότερα: Γιατί με εξαίρεση το Outlier, παρόλα τα πραγματικά καλά πράγματα που έχεις να ακούσεις και να πεις γι αυτό το άλμπουμ, στην ατμόσφαιρα σαν να υπήρχε μια… πώς να το πω… μιζέρια ας πούμε, μια φτήνια… Όπως και να’ χει πάντως, καλοδεχούμενοι είναι και μια χαρά δίσκο έβγαλαν…

Best 20 of 2014, #10

#10. Ray LaMontagne – Supernova

Γιατί στην εικοσάδα: Ο Ray ο LaMontagne είναι ένας δημιουργός που χρόνια απολαμβάνει σεβασμού από το μπλογκ. Σεμνότητα, ταπεινοφροσύνη, και δίσκους και τραγούδια χωρίς να φοβάται να εμπλουτίσει και να συνδυάσει ήχους και ρυθμούς. Το φετινό του θαρρώ πως ίσως είναι το καλύτερό του και προφανώς ο μουσικός διάγει μάλλον την καλύτερή του φάση. Πανέμορφη νέο-μπλουζ και νέο-σόουλ, χωρίς υπερβολές, κυλάει σα γάργαρο νεράκι το δισκίο…

Γιατί όχι ψηλότερα: Μιας και μπήκαμε στο σοβαρό κομμάτι της κατάταξης, την τελευταία δεκάδα, πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι τα άλμπουμ που θα ανέβουν σ΄αυτή είναι τα πραγματικά καλά φετινά, ή όπως συνηθίζει να λέγεται εδώ στα γραφεία του μπλογκ «τα άλμπουμ που θα μείνουν και για τα επόμενα χρόνια». Δεν είναι ότι το Supernova του Ray έχει τις τρελές διαφορές από το #8 πχ στο σύνολό του, απλά ίσως είναι το πιο low tempo της δεκάδας που έρχεται.

ΟΧΙ σχετική σημείωση: Ο χοστ πρωί οδηγεί προς την εργασία του. Έχει ανοιχτό το ραδιόφωνο συντονισμένο σε γνωστό σταθμό της Αθήνας. Μετριότητα όπως είναι γνωστό και μάλιστα στην καλύτερη περίπτωση. 

Και στην πολύ λογική ερώτηση «γιατί άνθρωπε μαζοχίζεσαι ακούγοντας ραδιόφωνο εν έτει 2014;» η απάντηση είναι «γιατί είναι ωραίο το μπάσταρδο το ράδιο στα FM, έτσι μεγαλώσαμε, συνήθεια, ξέρω γω;». 

Ο «παραγωγός» δεν ξέρω τι ακριβώς σκέφτεται, τι όνειρο είδε τη νύχτα, ποιος ηχολήπτης ή μουσικός επιμελητής του μπέρδεψε τα mp3 και ξαφνικά από τα ηχεία ακούγονται οι πρώτες, εκείνες οι αιώνιες νότες από το «Δε χωράς πουθενά» των Τρύπες.

Σκέψη Νο.1: Πόσο καιρό έχω να ακούσω Τρύπες ρε…

Σκέψη Νο.2: Τώρα με την ευκαιρία που έχουμε και μπλογκοβίζιον και βαθμολογούμε δίσκους ας πούμε και καλά, πόσο, πραγματικά πόσο, ας μου πει κάποιος ΠΟΣΟ για πλάκα (θα) είχαν οι Τρύπες ΟΛΟ το πανκ ροκ και βάλε όλων των δεκαετιών, της Αγγλίας, της Αμερικής, της Αυστραλίας και κάθε κωλοχώρας που δυο τρία μαλακισμένα με κιθάρες και τύμπανα έγιναν κατά καιρούς και θεωρούνται και ακόμα «τεράστιες, σημαντικές μπάντες», «επιδραστικοί», «ηχητικά σημεία αναφοράς», «πάμπολλοι οι καλλιτέχνες μου μετέπειτα επηρεάστηκαν από τους τάδε»… ΠΟΣΟ; Η ενοχλητική σκόνη που καθάριζαν ο Καρράς από το μπάσο του και ο Τόλιος από τα τύμπανά του πριν από κάθε προβίτσα τους ήταν και είναι όλοι…

Και κάτσε εσύ τώρα και «σπάσε το κεφάλι σου» για το αν θα βάλεις και πού θα βάλεις στη λίστα τον κάθε Ray LaMontagne πχ σε σχέση με το Χ και Ψ άλλο γατί ή άλλα γατιά…

Best 20 of 2014, #11

#11. Cheatahs – Cheatahs

Γιατί στην εικοσάδα: Ετούτα δω ήρθαν και έφεραν μαζί τους μια αγνότητα, μια φρεσκάδα στις κιθάρες, μια συγκίνηση που η ταλαντούχα μπάντα της γειτονιάς σου επιτέλους βρίσκει το δρόμο της, βγάζει ένα καλό debut και με την πρώτη τους δουλειά καταφέρνει κιόλας να μπει στην 20άδα του ring of smoke και μάλιστα σε διόλου ευκαταφρόνητη θέση! Μακάρι να αναλογιστούν τι προνόμιο και διάκριση είναι αυτό και πόσα λίγα γκρουπ του πλανήτη έχουν καταφέρει κάτι ανάλογο στο διηνεκές του χρόνου! Λειτούργησε βέβαια και το γεγονός ότι ο νονός του σημαντικού (!) μπλογκ τους άκουσε σε μια φάση που βγαίναν όλο μαλακίες, οπότε οι νεανικές πενιές ήρθαν σαν δροσερό αεράκι στους 41 βαθμούς…

Γιατί όχι ψηλότερα: Γιατί εκτός του ότι δεν πρέπει να πάρουν από το πρώτο άλμπουμ τα μυαλά τους αέρα κάνοντας μπλουζάκια τη φράση «#11 at ringofsmoke’s 2014 list», ήταν σαν την ταλαντούχα ομάδα που βλέπεις αποσπασματικά επτάλεπτα καλή μπάλα… Μόλις αυτό γίνει για τουλάχιστον ένα ημίχρονο συνεχόμενο, τα ξαναλέμε για ψηλότερα… Εύγε πάντως νέοι μου!

Best 20 of 2014, #12

#12. Black Lips – Underneath The Rainbow

Γιατί στην εικοσάδα: Οι Black Lips, δεν ξέρω, είναι από τα πραγματικά πολύ λίγα γκρουπ, που έτσι και πουν να κάνουν τρομακτικό κυριολεκτικά και μεταφορικά τραγούδι / άλμπουμ, σου φεύγει το καφάσι. Έτσι όπως έχει γίνει η παγκόσμια «μουσική» που χωρίς βυζιά, κώλους και κοιλιακούς και κωλοσάιτ, χιπστεροκάναλα και σκατοραδιόφωνα να σε ζμπρώχνουν δεν κάνεις τίποτα (επίτηδες δεν θίγω τι συμβαίνει συγκεκριμένα στη χώρα μας που εκτός των παραπάνω υπάρχει και η τραγικά φτωχή ως ανύπαρκτη παράδοση σ’ αυτό που εν γένει ονομάζεται ποπ-ροκ), οι Black Lips πάντα θα είναι η μπάντα του παράλληλου υπόγειου κόσμου. Οι λερωμένοι μουσίκαροι που ξεμυτάνε τη νύχτα, που πρέπει να το σκεφτείς καλά να πας κατά κει. Η μπάντα που δεν παίζεις μαζί της. Ωστόσο φέτος…

Γιατί όχι ψηλότερα: …δεν ξέρω πώς ακριβώς το σκέφτηκαν και έβαλαν χρωματάκια στο άλμπουμ. Ίσως εξ ου και ο τίτλος; Δεν είναι ότι ξένισε, αλλά ξένισε και λίγο… Δηλαδή ας πούμε δεν είναι καιροί τώρα να ταρακουνιούνται τέτοιες δυνατές σταθερές. Αλλά πάλι, Black Lips είναι αυτοί, ξέρουν τι κάνουν (;)...

Best 20 of 2014, #13

#13. Electric Litany – Enduring Days You Will Overcome

Γιατί στην εικοσάδα: Όπως είχαμε ξαναπεί, ενώ στην είδηση του νέου άλμπουμ τους και με την κρυάδα των ep’s που είχανε κυκλοφορήσει δεν θα έλεγα ότι το αναμέναμε και με τρελή αγωνία, οι Litany εξέπληξαν. Δίδυμο μεν του πρώτου, αλλά όχι identical. Το πού το πάνε βέβαια ακριβώς θα φανεί στο επόμενο, και θέλει προσοχή…

Γιατί όχι ψηλότερα: Γιατί οκ, δεν κόπιαραν το How to be a child, αλλά οι ιδέες φαίνονται να τελειώνουν και το άλμπουμ οριακά δεν θεωρήθηκε «τραγούδια που απλά δεν έτυχε να μπούνε στο πρώτο». Δηλαδή αν επανέλθουν με τρίτο δίσκο ίδιων χαρακτηριστικών και κυρίως με τον Miaris να συνεχίζει να ψέλνει σαν έξω δεξιός, δεν θα είναι καλά τα πράγματα. Και θα είναι κρίμα.

Best 20 of 2014, #14

#14. The Black Keys – Turn Blue

Γιατί στην εικοσάδα: Οι Black Keys ό,τι και να λέγεται, ότι χιπστεριάσανε, ότι τους παίζουν και τα αποκαΐδια του kosmos στο πέπερ και ξέρω γω τι, είναι ίσως το πιο άρτιο και γαμάτο σχήμα την τελευταία τουλάχιστον δεκαετία. Μπορεί να αργήσουν να ξαναβγάλουν Brothers ή να μην ξαναβγάλουν και ποτέ, αλλά σε κάθε άλμπουμ υπάρχουν τουλάχιστον 3-4 κομματάρες που υποδεικνύουν με άνεση ότι όποτε γουστάρουν τα παίρνουν όλα παραμάζωμα. Κι όλα αυτά σε ένα μουσικό είδος που εύκολα επαναλαμβάνεσαι, γίνεσαι κουραστικός, κάνεις την πατάτα, σε συγκρίνουν με το παρελθόν, και άλλα τέτοια όμορφα...

Γιατί όχι ψηλότερα: Οι Black Keys (που επειδή είναι οι Black Keys και τους έμαθαν και τα μοδάτα ραδιόφωνα που βάζουν πληθυντικό στη μουσική και το κάνουν μουσικές και τους παίζουν όταν ξεμένουν από τις ηλίθιες διασκευές και ανακοίνωσαν και ερχομό το καλοκαίρι και θα γίνει το έλα να δεις) προβλέπεται να κατακλύσουν στην μπλογκοβίζιον τις θέσεις της τελευταίας πεντάδας. Επειδή όμως φέτο έκαναν κατάχρηση της παραπάνω ιδιότητάς τους - ότι όποτε γουστάρουν γράφουν δέκα κομματάρες και τα σαρώνουν όλα - συμπεριφέρθηκαν σαν την ταλεντάρα που βαριέται. Κάπως έτσι στρογγυλοκάθονται στο #14 του ring of smoke...

Best 20 of 2014, #15

#15. Wovenhand – Refractory Obdurate

Γιατί στην εικοσάδα: Με τούτο το άλμπουμ ο David Eugene Edwards (που μαζί με δυο, τρεις ακόμα παραμένουν οι πιο γαμιστεροί ερμηνευτές των τελευταίων 20+ ετών) επέστρεψε φανερά στον ήχο των μυθικών αλητών 16 Horsepower... Τιμιότητα μόνο! Λίγο burbon, λίγη νύχτα, αυτό το άλμπουμ, κανα δυο κακές σκέψεις, και τούμπα το έργο...

Γιατί όχι ψηλότερα: Μπήκαμε στην αναμφισβήτητα πιο βαρετή πεντάδα από τις 4 (τα 20-16 είναι τα πρώτα, το πρώτο αίμα, το πού κυμαίνεται ο καθένας, οι πρώτες γνωριμίες, οι δίσκοι που ήταν οοοκ αλλά μπήκαν εκεί κυρίως σημειολογικά και επειδή αξίζει απλά να αναφερθούν και να μην ξεχαστούν, και τα 10-1 φυσικά είναι οι πραγματικές δισκάρες του καθενός και συντροφιές του για τα επόμενα χρόνια, αλήθεια, πόση συντροφιά κάνουν ακόμα οι νταφτπάνκηδες και οι γκονγιασούφηδες σε εκείνους που σκίζαν τα μαγιώ τους να τους δίνουν τα ποντάκια της πρώτης πεντάδας; Ακόμα και τα ασανσέρ τους έχουν ξεχάσει...). Οπότε μια τέτοια πεντάδα πρέπει να ξεκινήσει καλά. Ωστόσο ο Eugene το ψιλογύρισε όπως είπαμε στα παλιά του, αρχίζει και φαίνεται όμως η φθορά και να πλησιάζει η δεινοσαυρίαση...