The Christmas Band

Χριστούγεννα προ των πυλών.

Λόγω των (παγιωμένων πλέον) δικτυακών δυσκολιών στο σπίτι αλλά και της επικείμενης απουσίας μου στα πάτρια εδάφη, το blog αυτό (που ήδη πέρασε μια μικρή κρισούλα τον Δεκέμβριο μετρώντας μια μόνο ανάρτηση) θα μείνει για λίγες μέρες χωρίς τον διαχειριστή του!

Έφτασαν τα Χριστούγεννα. Και τι καλύτερο από πολλή μουσική, που εύχομαι να συντροφεύσει και να «ντύσει» όλες τις στιγμές που θα περάσουμε. Ευχάριστες, ζεστές, με οικογένειες και αγαπημένα πρόσωπα, όμορφες, αλλά και νοσταλγικές, μελαγχολικές, σκεπτικές, απολογιστικές…

Τι καλύτερο από πολλή μουσική, που θα προέρχεται από μια ιδεατή ίσως μπάντα! Μια μπάντα που δεν υπήρξε ποτέ, αλλά τα μέλη της διαπρέπουν και έγραψαν ιστορία με τις δικές τους! Μια μπάντα όπως θα την ήθελε ο καθένας! Να τον συνοδεύει και να τον οδηγεί η μουσική της, να έχει γράψει πολλά τραγούδια. Τραγούδια όμορφα, μελωδικά, μελαγχολικά, αισιόδοξα, οργισμένα, ταξιδιάρικα, παρεϊστικα…

Ας πούμε μια μπάντα με τη φωνή του Tim Booth των James, τα τύμπανα του John Convertino των Calexico, το μπάσο του Γιώτη Κιουρτσόγλου, τις κιθάρες του Johnny Marr των Smiths, τα πνευστά των Tindersticks και ό,τι θέλει ο καθένας!

Χριστουγεννιάτικο μουσικό παιχνιδάκι λοιπόν. Αν και δεν θυμίζει Χριστούγεννα σε κάτι. Μια τέτοια μπάντα θα θέλαμε να υπάρχει και να παίζει συνεχώς. Ή μάλλον, φανταστείτε τους με σκουφάκι του Άγιου Βασίλη, αν θέλετε οπωσδήποτε χριστουγεννιάτικο πνεύμα! Θα χαρώ πολύ όταν γυρίσω να διαβάσω από όλους τις ιδέες σας.

Εύχομαι να περάσουμε υπέροχα, όπως εμείς θέλουμε, και η χρονιά που περιμένουμε να είναι για όλους μας γεμάτη υγεία, μουσική και στιγμές τόσο όμορφες που ποτέ δεν θα πιστεύαμε ότι θα συνέβαιναν σε μας. Υπέροχες στιγμές, που αν υπήρχε κάπου γραμμένο το πότε θα τις ζούσαμε, δίπλα να έγραφε «2008»…

R.E.M. - It's the end of the world...

Και μετά τον Tim Buckley και το τόσο μικρό χρονικό διάστημα που υπήρξε ενεργός μουσικά, σε μια μπάντα που είναι ακόμα μαζί μας. Μια μπάντα σταθερή, με εξαιρετικούς μουσικούς, που λίγο έλειψε να καθιερωθεί σαν το κορυφαίο γκρουπ της Αμερικής (αν δεν είναι ήδη για πολλούς). Τους R.E.M.

Τον Ιανουάριο του 1980 στην Georgia των Η.Π.Α., ο Michael Stipe γνώρισε τον Peter Buck σε ένα δισκάδικο, και ανακάλυψαν ότι μοιράζονταν τα ίδια γούστα, όπως η Patti Smith, οι Television και οι Velvet Underground. Αργότερα γνώρισαν τον Mike Mills και τον Bill Berry, οι οποίοι έπαιζαν μαζί από το σχολείο, και έτσι απλά σχημάτισαν τους R.E.M. (όνομα που ανέσυρε ο Stipe από ένα λεξικό, ύστερα από την απόρριψη διαφόρων άλλων ονομάτων).

Καθ’ ομολογία του μεγάλου αυτού τραγουδιστή που ακούει στο όνομα Michael Stipe, δεν ξεκίνησαν με σκοπό κάτι μεγάλο. Απλά έπαιζαν, έκαναν πρόβες, και περιοδεύανε στην ευρύτερη περιοχή της Georgia και αργότερα σε κάποια τμήματα της Ν. Αμερικής. Το 1981 κυκλοφορούν το πρώτο τους single «Radio Free Europe», το οποίο οι N.Y. Times το ανακήρυξαν ως ένα από τα καλύτερα single της χρονιάς. Ο δρόμος είχε ανοίξει…

Το 1983 κυκλοφορούν τον πρώτο τους δίσκο, το «Murmur», με το The Rolling Stone να τον χαρακτηρίζει άλμπουμ της χρονιάς, παρόλο που πούλησε μόνο (!) 200.000 αντίτυπα. Την ίδια χρονιά πραγματοποιούν την πρώτη τους τηλεοπτική εμφάνιση όπου παρουσιάζουν το τραγούδι «So. Central Rain (I’m sorry)» σαν single του επόμενου δίσκου τους, του «Reckoning (1984)». Δίσκος που έκανε το βρετανικό μουσικό περιοδικό NME να χαρακτηρίσει τους R.E.M. ως μια από τις πιο συναρπαστικές μπάντες του πλανήτη!

Με παραγωγό τον Joe Boyd (που είχε δουλέψει και με τον Drake) για τον τρίτο τους δίσκο «Fables of the reconstruction (1985)», το γκρουπ αλλάζει πορεία. Γίνεται πιο σκοτεινό, με τον Stipe να γράφει στίχους με τη μορφή ιστοριών. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στη Αγγλία, κάτι που δυσκόλεψε πολύ τα μέλη της μπάντας, λόγω του κλίματος και των κακών συνθηκών διαμονής και διατροφής! Η ατμόσφαιρα μεταξύ τους έγινε τόσο τεταμένη που έφτασαν ένα βήμα πριν τη διάλυση! Η κρίση αυτή (ευτυχώς) δεν κράτησε πολύ. Έναν χρόνο αργότερα με το «Life rich pageant», πούλησαν για πρώτη φορά πάνω από 500.000 κόπιες, με την αυτοπεποίθηση του Stipe και του Buck να είναι προφανής στα τραγούδια του δίσκου.

1987 και οι R.E.M. κυκλοφορούν έναν μεγάλο δίσκο (ίσως ο αγαπημένος μου). Το «Document». Το The Rolling Stone τους κάνει εξώφυλλο με τη λεζάντα: «America's Best Rock & Roll Band». Ακολούθησαν τα «Green (1988)» και «Out of time (1991)», και το 1992 η μπάντα κάνει ένα ακόμα τεράστιο βήμα: το «Automatic for the people». Στη συνείδησή μου κονταροχτυπήθηκε στα ίσια με το «OK Computer» και 5-6 άλλους δίσκους για δίσκος της δεκαετίας του ’90. Ακολούθησε το πολύ καλό «Monster» του 1994 και το 1996 υπογράφουν με την Warner το μεγαλύτερο έως τώρα συμβόλαιο που υπέγραψε ποτέ μπάντα με εταιρία: 80.000.000 δολάρια. Με την ετικέτα της Warner κυκλοφορούν το «New Hi-Fi Adventures».

Το 1997 αποχωρεί ο μεγάλος κιθαρίστας Peter Buck, κάτι που στο άλμπουμ «Up» της επόμενης χρονιάς ήταν πολύ προφανές. Μέτριο και το «Reveal» του 2001, ενώ το 2004 με το «Around the sun» επιστρέφουν μετά από τρία χρόνια απουσίας. Επίσης μέτριος δίσκος, αλλά με ένα τραγούδι πραγματικό διαμάντι: το «Outsiders».

Θα έλεγα με ευκολία ότι οι R.E.M. ανήκουν στην κατηγορία των συγκροτημάτων που τα έκαναν και τα έχουν όλα. Εκατομμύρια πωλήσεις, αμέτρητες sold out συναυλίες σε τεράστια στάδια και φεστιβάλ, δισεκατομμύρια θαυμαστών ανά τον κόσμο. Με ακόμα μεγαλύτερη ευκολία όμως θα έλεγα ότι όσο γιγαντωνόταν η φήμη τους, τόσο αυτό τους έκανε πιο συγκρατημένους, σεμνούς και ταπεινόφρονες, αλλά και καλύτερους μουσικούς. Δεν σταμάτησαν ποτέ να εξελίσσονται, ούτε να θυμούνται το πώς ξεκίνησαν. Και όπου κι αν φτάσουν στο μέλλον (αν έμεινε κάτι που δεν το κατέκτησαν), θα είναι πάντα μια παρέα από την Georgia, που απλά ζει για να κάνει μουσική! Και αυτό θα το εισπράττει πάντα και ο τελευταίος ακροατής…




UPDATE: Νεός δίσκος. Και ναι, το μετριότατο "Around the sun" είναι ευτυχώς για όλους μια κακή στιγμή τς μπάντας. 2008 και το "Accelerate" μας σκούντηξε όσο χρειαζόταν. Οι R.E.M. είναι ακόμα εδώ...